امام جعفر صادق عليه السلام در اين باره مى‌فرمايد:
«لَوْ أَنَّ رَجُلًا قامَ لَيْلَهُ وَ صامَ نَهارَهُ وَ تَصَدَّقَ بِجَميعِ مالِهِ وَ حَجَّ جَميعَ دَهْرِهِ وَ لَمْ‌يَعْرِفْ وِلايَةَ وَلِىِّ اللَّهِ ... ما كانَ لَهُ عَلَى اللَّهِ جَلَّ وَ عَزَّ حَقٌّ فى‌ ثَوابِهِ» «١» اگر كسى همه شب‌هايش را به نماز بگذراند و همه روزهايش را روزه بدارد و همه ثروتش‌را انفاق كند و همه عمرش را به حج برود، ولى ولايت ولىّ خدا را نشناسد، حق پاداش او بر خداوند ندارد.
٨- گناه و معصيت‌ عبادت وقتى موجب تكامل روحى انسان مى‌شود كه با اطاعت همراه باشد. معصيت خدا را مرتكب شدن و پيشانى در برابرش بر زمين ساييدن به مسخره يا نفاق بيشتر شبيه است تا عبادت. از اين رو حضرت على عليه السلام مى‌فرمايد:
«الا لا خَيْرَ فى‌ نُسُكٍ لا وَرَعَ فيهِ» «٢» آگاه باشيد! در اعمال عبادى كه با ورع و پرهيز توأم نباشد خيزى نيست.
٩- جهالت و نادانى‌ عبادت تكامل بخش و سعادت آفرين، عبادتى آگاهانه و برخاسته از انديشه و تعقّل است. افراد نادان و بى‌اطّلاع يا كم‌اطّلاع، از آنجا كه هر لحظه در معرض انحراف و لغزش قرار دارند، عبادتشان چندان ارزشمند و مؤثر نيست، به همين جهت در برخى روايات، حتَّى خواب عالم از عبادت جاهل برتر شمرده شده است. «٣» حضرت على عليه السلام در اين باره مى‌فرمايد:
«الا لا خَيْرَ فى‌ عِبادَةٍ لَيْسَ فيها تَفَقُّهٌ» «٤» آگاه باشيد در عبادتى كه با آگاهى همراه نيست خيرى وجود ندارد.