اخلاق عبادى(ج2) - الهامى نيا، على اصغر - الصفحة ١١٤
سرچشمه علم، قدرت و حيات مرتبط نيست در اوّلين هجوم امواج بلا و مصيبت به زانو درمىآيد و شكست مىخورد.
ليكن نماز اگر درست، با توجّه و حضور قلب انجام شود، انسان را با مبدأ و منبع همه كمالات و خوبىها مرتبط مىسازد و در او قدرتى ايجاد مىكند كه در هيچ شرايطى در خود احساس يأس و شكست نمىكند. قرآن كريم با صراحت مؤمنان را به كمك گرفتن از نماز در هنگام مواجه شدن با سختىها دعوت مىكند و مىفرمايد:
«يا ايُّهَا الَّذينَ امَنُوا اسْتَعينُوا بِالصَّبْرِ وَالصَّلوةِ» «١» اى كسانى كه ايمان آوردهايد! از شكيبايى و نماز كمك بجوييد.
٤- استجابت دعا اقامه نماز پيوند مودّت بين عابد و معبود را تحكيم مىبخشد و براى نمازگزار در پيشگاه خداوند اعتبار و منزلتى ايجاد مىكند كه سبب مىشود خداوند به خواستههاى او بيشتر عنايت كند و حوائجى را كه در قالب دعا به پيشگاهش عرضه مىدارد، بسرعت برآورده سازد. رسول خدا صلى الله عليه و آله در اين باره مىفرمايد:
«مَنْ ادّى فَريضَةً فَلَهُ عِنْدَاللَّهِ دَعْوَةٌ مُسْتَجابَةٌ» «٢» هركس نماز واجبى را ادا كند، نزد خدا يك دعاى مستجاب دارد.
از اين رو در سيره معصومين عليهم السلام نمونههاى فراوانى به چشم مىخورد كه هرگاه آن بزرگواران با مشكلى مواجه مىشدند، به جاى آنكه نياز خود را نزد بندگان ناتوان مطرح كنند، دو ركعت نماز مىخواندند و درخواست خود را با خداى خويش در ميان مىگذاشتند. آنان همين روش را به پيروان خويش نيز توصيه مىفرمودند.
به عنوان نمونه امام صادق عليه السلام مىفرمايد: