شب‌هاى مبارك رمضان، يعنى شب قدر، ظرفيت نزول قرآن را دارا بوده و سزاوار است كه روزه‌دار، اين پيوند را نگسلد و با قرائت آيه‌هاى روح بخش قرآن، فضاى ملكوتى ماه خدا را عطرآگين سازد كه به گفته آورنده قرآن:
«مَنْ تَلافيهِ آيَةً مِنَ الْقُرآنِ كانَ لَهُ مِثْلُ أَجْرِ مَنْ خَتَمَ الْقُرآنَ فى‌ غَيْرِهِ مِنَ الشُّهُورِ» «١» كسى كه يك آيه از قرآن را در ماه رمضان تلاوت كند به اندازه اجر يك ختم قرآن در ديگر ماهها نصيبش مى‌شود.
ه- آداب ديگر آنچه گفته شد، مهمترين آداب ميهمانى خدا بود، به برخى ديگر فقط اشاره مى‌كنيم.
صدقه به فقرا و مستمندان، احترام به بزرگترها، مهربانى با كوچكترها، صله رحم، ترحّم به يتيمان، توبه و استغفار، افطارى دادن، خوش‌خلقى، مدارا با زيردستان، صلوات بر محمد و آل محمد و «٢» آثار ارزشمند روزه‌دارى دارى‌ ارزنده‌ترين اثر هر عبادتى، همان اطاعت از دستور خداوند بزرگ است و آثار ديگر به دنبال آن نصيب شخص عابد مى‌گردد، امّا انسان روزه‌دار علاوه بر تمام آثار گرانبهايى كه از اين رهگذر به دست مى‌آورد، مشمول لطف ويژه الهى مى‌گردد. خداوند درباره آن چنين فرموده است:
«الصَّوْمُ لى‌ وَ أَنَا أَجْزى‌ بِهِ» «٣» روزه براى من است و من به آن پاداش مى‌دهم (يا من خود پاداش آن هستم).