درس بيستم: خدمت به مسلمانان‌ واژه «خدمت»، مفهوم گسترده‌اى دارد و همه امور اجتماعى، اقتصادى، سياسى و فرهنگى را در برمى‌گيرد و به گذشت، فداكارى، ايثار و تحمّل رنج و سختى در همه اين امور، خدمت و خدمتگزارى صدق كند.
كارى كه شكل آن مفيد و برخوردار از روح معنويت بوده و وسيله تقرّب به خدا باشد در فرهنگ اسلامى خدمت ناميده مى‌شود و نوعى عبادت به‌حساب مى‌آيد.
بنابراين خدمتى كه مقدمه قرب الهى و در راستاى رضاى خدا نباشد عبادت نيست و از اجر الهى سهمى ندارد.
خدمت عبادى علاوه بر انگيزه الهى و تقرّب به خدا داراى شرايط زير است:
- در راه خدا باشد.
- مخلصانه انجام گيرد.
- خيرخواهانه بوده و فاعلش نيّت و هدف خير داشته باشد.
- داد و ستد و به‌منظور به دست آوردن مال و منال و شهرت و مقام نباشد.
- كمك بر اثم و گناه نباشد.
- از منّت و آزار پاك باشد.
- خدمت شوندگان، افراد شايسته خدمت باشند گرچه متوجه خدمتِ خدمتگزار نباشند و چنين خدمتى از ارزش و اهميت بسزايى برخوردار است و حضرت على عليه السلام در اين باره مى‌فرمايد: