١- خداترسى: هر چه بنده در اثر عبادت به خدا نزديك‌تر شود، خدا را بهتر مى‌شناسد، عظمت او را بيشتر درك مى‌كند و خوف الهى بيشتر در دلش متجلّى مى‌شود.
بديهى است چنين خوفى نيز به نوبه خود، منشأ بركات ديگرى است، زيرا از سويى خوف از خدا مهم‌ترين عامل بازدارنده اخلاق عبادى(ج‌٢) ٧٠ ج - آثار عمومى ص : ٧٠ انسان از لغزش‌هاست و از سوى ديگر وقتى دل آدمى از خوف‌الهى لبريز شد، انسان از برخورد باهيچ نيروى ديگرى پروا نخواهد داشت و روح آزادگى و وارستگى به تمام معنا در او به وجود خواهد آمد. حضرت صادق عليه السلام مى‌فرمايد: خداوند در تورات فرموده است:
«يَابْنَ ادَمَ! تَفَرَّغْ لِعِبادَتى‌، أَمْلَأْ قَلْبَكَ خَوْفاً مِنّى‌» «١» اى فرزند آدم! براى پرستش من فراغت بجوى تا دلت را از خوف خود پر كنم! ٢- سلامت جسم و جان: جسم و روح انسان با هم مرتبط بوده بر يكديگر تأثير متقابل دارند. رنجورى و بيمارى هر يك موجب ناراحتى ديگرى مى‌شود. چه بسيارند افرادى كه بيمارى جسمى ندارند، ولى به خاطر تشويش يا افسردگى روانى، جسمشان نيز همواره رنجور و ناتوان است و اگر از اضطراب روانى رها شوند، مشكل جسمشان نيز حل خواهد شد. از سوى ديگر از بين مبتلايان به بيمارى‌هاى جسمى نيز اغلب، كسانى نجات مى‌يابند و شانس بهبودى بيشترى دارند كه از روحيه‌اى آرام و مطمئن برخوردار باشند.
عبادت خداوند موجب ارتباط انسان با مبدأ علم، قدرت و حيات مطلق و بى‌نهايت شده و آرامش روحى انسان را در پى خواهد داشت. آرامشى كه مؤثرترين عامل در بهبود بيمارى‌هاى جسمى و روحى است.
قرآن كريم در مورد تأثير ذكر خدا- كه روح عبادت است- بر روان انسان مى‌فرمايد:
«... أَلا بِذِكْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ» «٢» ... آگاه باشيد! كه دلها با ياد خداوند آرام مى‌گيرد.