او با آن همه جلال و جبروت به بنده‌اى كوچك و بى‌مقدار، اجازه حضور در محضر و سخن گفتن با خويش را داده احساس نشاط و لذّت كند. همه مظاهر خودبينى و خودخواهى را از فكر و ذهن خويش دور بريزد و خود را ذرّه‌اى بى‌ارزش در برابر عظمت و قدرت الهى ببيند. چه اين‌كه تا ذرّه‌اى خودبينى در دل آدمى باقى است راه كمال و رشد بر او بسته است. امام خمينى قدس سره در اين باره مى‌فرمايد:
حجاب خودبينى و خودپرستى از جميع حجب ضخيم‌تر و ظلمانى‌تر است و خرق اين حجاب از تمام حجب مشكل‌تر و خرق همه حجب را مقدّمه است ... تا انسان را نظر به خويشتن و كمال و جمال متوهّمِ خود است از جمال مطلق و كمال صرف، محجوب و مهجور است. «١» ٢- خشوع: و آن عبارت است از فروتنى توأم با حبّ يا خوف. «٢» نمازگزار بايد بكوشد تا همواره و بويژه در هنگام نماز در برابر خداوند چنين حالتى داشته باشد. قلب خود را در حد توانايى خويش با نور علم و ايمان خاشع كند و نيز بكوشد كه اين حالت را تا پايان نماز حفظ كند. قرآن كريم خشوع در نماز را از نشانه‌هاى مؤمنان رستگار دانسته مى‌فرمايد:
«قَدْ افْلَحَ الْمُؤْمِنُونَ الَّذينَ هُمْ فى‌ صَلواتِهِمْ خاشِعُونَ» «٣» مؤمنان رستگار شدند آنان كه در نمازشان خشوع دارند.
٣- طمأنينه: شايسته است كه آدمى در حال نماز از آرامشِ روانى برخوردار بوده و قلبش آنچه به زبان مى‌گويد باور داشته باشد.
امام خمينى قدس سره در توضيح معناى طمأنينه مى‌فرمايد:
و آن عبارت است از اين كه نمازگزار عبادت را از روى سكونت قلب و اطمينان خاطر به جا آورد، زيرا اگر عبادت را با حال اضطراب قلب و تزلزل به جا آورد قلب از آن عبادت منفعل نشود. «٤» ٤- محافظت: امر ديگرى كه در كمال بخشيدن به نماز و تأثير گذارى آن بر انسان‌