درس سوم طهارت در عبادت‌ «طهارت» در لغت به معناى پاك بودن از پليدى‌ها و ناپاكى‌هاست و ضد آن «نجاست» به‌معناى ناپاكى است. «١» فطرت انسان، جوياى پاكى و پاكيزگى بوده، از پليدى و آلودگى منزجر و بيزار است. آيين مقدّس اسلام نيز به مقتضاى انطباق و هماهنگى با فطرت الهى، براى مسأله طهارت و نظافت، اهميّت بسيارى قائل شده، آن را از شرايط عبادت و زيربناى دين دانسته است.
پيامبر گرامى اسلام صلى الله عليه و آله مى‌فرمايد:
«بُنِىَ الدّينُ عَلَى النَّظافَةِ» «٢» دين بر پايه پاكيزگى استوار شده است.
انواع طهارت‌ در ديدگاه فقهى و شرعى دوگونه طهارت مطرح است:
١- طهارت ظاهرى: فقها، يازده «٣» چيز را نجس مى‌دانند (كه اسامى و احكام مربوط به هركدام به تفصيل در كتب فقهى بيان شده است). شايسته است مؤمن عبادت كننده براى حضور در پيشگاه خداوند و عبادت او بدن و لباس خود را از آلودگى به آنها پاك سازد. اين پاكيزگى را طهارت ظاهرى مى‌گويند.