همچنين انسان در پرتو عبادت خالصانه و اطاعت بى‌چون و چرا از فرامين الهى، خداگونه مى‌شود و با اذن خداوند، قدرت تصرّف در عالم تكوين پيدا مى‌كند. در حديث قدسى ديگرى در اين باره چنين آمده است:
«يَابْنَ آدَمَ انَا اقُولُ لِلشَّىْ‌ءِ كُنْ فَيَكُونُ، اطِعْنى‌ فى‌ ما امَرْتُكَ اجْعَلْكَ تَقُولُ لِلشَّىْ‌ءِ كُنْ فَيَكُونُ» «١» اى فرزند آدم! من به هر چيزى بگويم بشو، مى‌شود. تو هم اوامر مرا اطاعت كن تا به جايگاهى برسانمت كه تو هم به چيزى بگويى بشو، بشود.
به همين جهت بخش مهمى از دين را مسائل عبادى و عبادت‌هاى گوناگون تشكيل مى‌دهد.
مانند: نماز، روزه، دعا، حج، زكات، خمس، جهاد و ... از اين رو بايد گفت دين منهاى عبادت دين نيست.
در اينجا به عنوان نمونه به برخى از دستورهاى مؤكّد قرآن كريم در مورد نيايش‌هاى شبانه، بويژه نماز شب اشاره مى‌كنيم:
نماز شب از عباداتى است كه انجام آن براى عموم مسلمانان، عملى مستحبّ است، ليكن با توجّه به رسالت سنگينى كه رسول خدا صلى الله عليه و آله در دريافت پيام الهى و هدايت امّت اسلامى برعهده داشت، خداوند، آن را برايشان ضرورى دانسته و فرموده است:
«وَ مِنَ الَّيْلِ فَتَهَجَّدْ بِهِ نافِلَةً لَكَ عَسى‌ انْ يَبْعَثَكَ رَبُّكَ مَقاماً مَحْمُوداً» «٢» و پاسى از شب را از خواب برخيز [و قرآن‌] و نماز بخوان! اين يك وظيفه اضافى براى توست. اميد است پروردگارت تو را به مقامى در خور ستايش برانگيزد.
شب زنده‌دارى و نيايش چنان در پيشگاه خدا ارزشمند است كه قرآن كريم در وصف اين‌گونه مؤمنان شب زنده‌دار مى‌فرمايد: