«الَّذينَ إِنْ مَكَّنَّاهُمْ فِى‌الْأَرْضِ أَقامُوا الصَّلوةَ وَ اتَوُا الزَّكوةَ وَ أَمَرُوا بِالْمَعْرُوفِ وَ نَهَوْا عَنِ الْمُنْكَرِ ...» «١» كسانى (هستند) كه اگر در زمين به آنان قدرت دهيم نماز را بپا مى‌دارند و زكات مى‌دهند و امر به معروف و نهى از منكر مى‌كنند.
از سوى ديگر، مبارزه با مظاهر شرك و بت‌پرستى نيز وظيفه حكومت اسلامى محسوب مى‌شود، چنان‌كه رهبر بزرگ اسلام به تخريب بتخانه‌ها و شكستن بتها اقدام كرد.
به همين جهت، اهل ذِمّه يعنى كفارى كه در پناه اسلام و در كشور اسلامى به عنوان «ذِمّى» و «مُعاهد» زندگى مى‌كنند حق تظاهر به كارهاى خلاف شعاير اسلامى را نظير تظاهر به روزه‌خوارى در ماه مبارك رمضان، استعمال مشروبات الكلى و گوشت خوك و يا به صدا درآوردن ناقوس كليساها بدون اجازه دولت اسلامى ندارند، زيرا همه اينها با شعاير اسلامى منافات دارد.
بنابراين، جهت‌گيرى دولت اسلامى بايد در جهت احيا و ايجاد مساجد باشد و مسجدها را رونق بخشد و نيز موظف به پخش اذان از راديو، تلويزيون و مساجد مى‌باشد. همچنين ترتيب و تنظيم برنامه حج و احياى آن به‌صورت يك نيروى عظيم الهى در برابر كفر و استكبار، از وظايف دولت اسلامى است و بايد در سياست داخلى خود جايگاه ويژه‌اى براى آن در نظر گيرد. دولت اسلامى بايد جامعه را از تظاهر به روزه‌خوارى، برحذر دارد و در معابر عمومى و ديد مردم از آن جلوگيرى نمايد و ... در خارج از كشور اسلامى و در ممالك كفر و شرك نيز بايد اسلام را تبليغ كرده مسلمانان را به اسلام و به‌كارگرفتن قوانين فردى و اجتماعى آن دعوت نمايد.
ب- وظيفه امت اسلامى‌ چنان‌كه بيان شد، ترويج و بزرگداشت شعاير اسلامى و الهى در درجه اول وظيفه حكومت اسلامى و علماى دين است و در درجه دوّم وظيفه فرد فرد امت اسلامى است‌