اخلاق عبادى(ج2) - الهامى نيا، على اصغر - الصفحة ١٤٢
ملا مهدى نراقى اين مراتب را نامگذارى كرده و در توضيح هر يك مىنويسد:
١- روزه عام كه نگهداشتن شكم و شهوت است و فايده آن، رفعتكليف و آزادى از دوزخ است.
٢- روزه خاص كه بايستى علاوه بر مرتبه اوّل، چشم، گوش، زبان، دست، پا و ديگر جوارح را نيز از آلوده شدن به گناه حفظ كرد و ثوابهاى وعده داده شده از سوى خدا (بيشتر) به چنين روزهاى تعلق مىگيرد.
٣- روزه خاص الخاص كه در اين مرحله، علاوه بر رعايت دو مرحله پيش، دل نيز از افكار دنيوى، اخلاق زشت و همّت پست، روزه مىگيرد و از غير خدا بكلّى گسسته مىگردد. «١» آداب روزهدارى آيا تاكنون ديدهايد كسى در مجلس عزا و سوگوارى، اشعارى شاد و فرحزا بخواند و خوشحال و خندان باشد؟ يا ديدهايد شخصى با شال عزا در مجلس جشن و سرور شركت نمايد و گريه كند؟
اگر پاسختان منفى است دليلتان چيست؟ شايد شما هم به اين مطلب اذعان داشته باشيد كه شركت در هر مجلسى تشريفات خاص خود را مىطلبد.
حال، با توجه به اينكه «صائم» در مدّت روزهدارى، در حريم قدس الهى و ضيافة اللّه داخل مىشود و از سوى پروردگار پذيرايى مىگردد شايسته است آداب ويژه چنين محفلى را مراعات كند تا بيشتر مورد لطف «صاحبخانه» قرار گيرد. اينك برخى از آن آداب:
الف- پرهيز از گناهان هرگناهى، خشم و غضب الهى را برمىانگيزد، امّا در ماه مبارك رمضان، آلوده شدن به گناه، زشتى بيشترى دارد، بدين خاطر ميهمان خدا نبايد گرد آن بگردد.
روزى پيامبر صلى الله عليه و آله درباره ماه مبارك رمضان سخن مىگفت، امير مؤمنان عليه السلام پرسيد:
اى رسول خدا! برترين عمل در اين ماه چيست؟