اخلاق عبادى(ج2) - الهامى نيا، على اصغر - الصفحة ١٣٠
الف- حال دعا داشتن دعاكننده بايد با تمام وجود متوجّه ذات مقدّس خدا باشد، از غير او بكلّى دل بكند و هيچ اميدى به ديگران نداشته باشد.
ديگر اينكه در كارهاى نيك پيشقدم باشد و با بيم و اميد به دعا بنشيند. قرآن مجيد مىفرمايد: خاندان زكريّاى پيغمبر با چنين حالتى خدا را مىخواندند:
«إِنَّهُمْ كانُوا يُسارِعُونَ فِىالْخَيْراتِ وَ يَدْعُونَنا رَغَباً وَ رَهَباً وَ كانُوا لَنا خاشِعينَ» «١» بدرستىكه آنها در كارهاى خير پيشگام بودند و با حالت اميد و ترس، ما را مىخواندند و براى ما خاشع بودند.
توجّه قلبى نيز از شرايط دعاست كه داعى بايد با توجه كامل و از ته دل خدا را بخواند نه از روى غفلت و اشتغال دل. على عليه السلام فرمود:
«لا يَقْبَلُ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ دُعاءَ قَلْبٍ لاهٍ» «٢» خداوند بزرگ، دعاى دلى را كه غافل و مشغول باشد نمىپذيرد.
همينطور بجا و نيكوست كه انسان هنگام دعا و مناجات دستهاى خويش را بهسوى آسمان بالا برد. چنانكه نقل شده است كه رسول خدا صلى الله عليه و آله هنگام دعا و مناجات دستهايش را بالا مىبرد. «٣» امام صادق عليه السلام در مورد حكمت اين كار فرمود:
«هرگاه بنده دستهايش را بهسوى خدا بالا برد، او حيا مىكند كه آنها را خالى برگرداند.» «٤» استعمال بوى خوش، صدقه قبل از دعا و انگشتر عقيق به دست داشتن نيز از آداب دعا شمرده شده است. «٥»