اخلاق عبادى(ج2) - الهامى نيا، على اصغر - الصفحة ١١٦
از آن هنگام كه مؤمنى به نماز مىايستد تا آنگاه كه نمازش را به پايان مىبرد خداى متعال [از روى لطف و رحمت] به او نظر مىكند و رحمت خداوند از بالاى سرش تا افق آسمان بر او سايه مىافكند و فرشتگان اطراف او را تا افق آسمان در برمىگيرند. «١» همچنين نماز صحيح و با توجّه، موجب آمرزش لغزشهاى گذشته مىشود و در نتيجه از گرفتار شدن در عذاب دوزخ جلوگيرى مىكند. رسول خدا صلى الله عليه و آله در اين باره نيز مىفرمايد:
«لَنْ يَلِجَ النَّارَ احَدٌ يُصَلّى قَبْلَ طُلُوعِ الشَّمْسِ وَ قَبْلَ غُرُوبِها» «٢» كسى كه قبل از طلوع و غروب آفتاب نماز مىگزارد، داخل آتش نمىشود.
٧- راهيابى به عالم ملكوت نماز برگ عبورى است در دست نمازگزار كه او را از زندان تاريك مادّيت بيرون مىآورد و تا اوج آسمان كمال و عالم ملكوت مىرساند. پيامبر بزرگوار اسلام صلى الله عليه و آله در اين باره مىفرمايد:
«وقتى بنده مؤمن براى نماز به پا مىخيزد، درهاى بهشت برايش گشوده مىشود و پردههاى بين او و خداى متعال كنار مىرود و همسران بهشتى به استقبال او مىآيند. «٣» همچنين نماز موجب تقرّب انسانهاى باتقوا به خداوند بزرگ است. چنانكه حضرت على عليه السلام مىفرمايد:
«الصَّلاةُ قُرْبانُ كُلِّ تَقِىٍّ» «٤» نماز هر تقوا پيشهاى را [به خداوند] نز اخلاق عبادى(ج٢) ١٢٢ فلسفه نوافل ص : ١٢١ ديك مىكند.
امام صادق عليه السلام نيز در اين باره مىفرمايد: