«أَقِمِ الصَّلوةَ إِنَّ الصَّلوةَ تَنْهى‌ عَنِ الْفَحْشاءِ وَالْمُنْكَرِ» «١» نماز را بر پا دارد! كه نماز (انسان را) از زشتيها و گناه باز مى‌دارد.
چند تن از ياران رسول خدا صلى الله عليه و آله به حضور آن حضرت رسيدند و درباره يكى از مسلمانان كه هميشه پشت سر پيامبر نماز جماعت مى‌خواند، ولى گاهى مرتكب گناه مى‌شد، گفتگو كردند. حضرت به آنها فرمود:
«إِنَّ صَلاتَهُ تَنْهاهُ يَوْماً ما» «٢» (نگران نباشيد!) سرانجام، نمازش او را از گناه باز مى‌دارد.
طولى نكشيد كه آن شخص گناه را ترك كرد و توبه نمود. «٣» ٢- بهداشت تن و روان‌ نمازگزاران همواره از صفاى ظاهرى و باطنى ويژه‌اى برخوردارند؛ صفايى كه بى‌نمازان فاقد آنند. آنان، هم از بهداشت جسمى بهره‌مند هستند و هم روانى سالم و پاك دارند.
نمازگزار از سويى بايد قبل از شروع نماز، بدن و لباس خود را از هرگونه آلودگى پاك كند و اين دقّتِ هميشگى به خودى خود بهداشت و پاكيزگى محيط زندگى انسان را در پى دارد. از سوى ديگر براى به‌دست آوردن طهارت باطنى بايد روزى چند بار وضو بگيرد و در مواردى غسل يا تيمّم كند كه آثار بهداشتى اين اعمال نيز بر كسى پوشيده نيست.
علاوه بر اينها در برخى از سخنان معصومين عليهم السلام براى برخى از نمازها اثر مستقيم بهداشتى عنوان شده است. به عنوان مثال حضرت على عليه السلام مى‌فرمايد:
«قِيامُ اللَّيْلِ مَصَحَّةٌ لِلْبَدَنِ» «٤» برخاستن شب (براى نماز) موجب سلامتى جسم است.