«الَّذينَ انْ مَكَّنَّاهُمْ فِى الْارْضِ اقامُوا الصَّلوةَ وَ اتَوُا الزَّكوةَ وَ امَروُا بِالْمَعْرُوفِ وَ نَهَوْا عَنِ الْمُنْكَرِ وَ لِلَّهِ عاقِبَةُ الْامُورِ» «١» كسانى كه هرگاه در زمين به آنها قدرت بخشيم، نماز را بر پاى دارند و زكات دهند و امر به معروف و نهى از منكر كنند و پايان همه كارها از آن خداست.
اين آيه شريف، تابلو زيبا و زنده‌اى فرا روى همه دولتمردان مسلمان بويژه مسؤولان نظام اسلامى است- كه اينك به عنوان امّ القراى جهان اسلام مطرح است- آنان بايد بدون واهمه از هياهوى قدرتهاى شيطانى و ضدّ خدايى، حرمت شعائر الهى را در داخل و خارج، حتى در سطح بين‌الملل پاس دارند و با استفاده از دانش و تكنيك مدرن، بويژه با سود جستن از ابزار هنرى و تبليغى مشروع و درك زمان و مكان، به شعائر اسلامى ارج نهند.
سيره بزرگان‌ روش رهبران معصوم و بزرگان دين از صدر اسلام تا كنون بر تعظيم شعائر استوار بوده و سلف صالح همواره بر اين مهم پاى فشرده‌اند، به عنوان نمونه:
١- پيامبر اكرم صلّى‌اللّه‌عليه‌وآله در جريان هجرت و پيش از تشكيل حكومت اسلامى، با رهايى از محيط كفر زده مكّه و يافتن اوّلين فرصت، به اقامه نماز پرشكوه و دشمن شكن جمعه مبادرت ورزيد. «٢» ٢- در سال نهم هجرى، سوره برائت (توبه) نازل شد، رسول خدا صلّى‌اللّه‌عليه‌وآله امير مؤمنان صلوات‌الله‌عليه را مأمور كرد كه به مكّه برود و در آيين با عظمت حجّ، آيات نخست آن سوره را- كه اعلان برائت از مشركان است- با آداب خاصّى قرائت كند و در عمل كنگره بزرگ سياسى- عبادى حجّ را به همايش عظيم «برائت از مشركان» تبديل كند و بر محتوا و شكوه حج بيفزايد. «٣» ٣- پيشوايان معصوم بگونه‌اى وصف ناپذير به شعار بزرگ اسلامى- نماز- اهتمام‌