اخلاق سياسى - الهامى نيا، على اصغر - الصفحة ١٤٩
ورشكسته گشته است. قرآن مجيد، اين حقيقت را چنين بيان مىكند:
«الَّذينَ يَنْقُضُونَ عَهْدَاللَّه مِنْ بَعْدِ مِيثاقِهِ وَ يَقْطَعُونَ ما امَرَاللَّهُ بِهِ انْ يُوصَلَ وَ يُفْسِدوُنَ فىالْارْضِ اولئِكَ هُمُالْخاسِرُونَ» «١» كسانى كه پيمان خدا را پس از بستن، مىشكنند و آنچه را كه خدا دستور به پيوستگى آن داده، قطع مىنمايند و در زمين فساد مىكنند، اينان زيانكارانند.
برخى از زيانهاى جبران ناپذير سعايت به قرار زير است:
١- فاصله گرفتن از خدا و مردم بدگويى و سخنچينى، مورد خشم خدا و تنفّر خلق است و آلوده به آن، هم از خدا دور مىشود و هم از چشم مردم مىافتد. امام على صلواتالله عليه مىفرمايد:
«ايَّاكَ وَالَّنميمَةَ فَانَّها تَزْرَعُالضَّغينَةَ وَ تُبَّعِدُ عَنِاللَّهِ وَالنَّاسِ» «٢» از سخنچينى بپرهيز كه كينه مىكارد و (سعايتگر را) از خدا و مردم دور مىسازد.
٢- تفرقه و كينهتوزى بدگويى و سعايت، بسان موج از سعايتگر آغاز مىشود و پس از عبور از مخاطبان نخستين، شنوندگان ديگرى نيز مىيابد و ... همه آنها را در گرداب تفرقه و كينه نسبت به سعايت شده از يكسو و احساس ناامنى و بدگمانى نسبت به ساعى، فرو مىبرد و به تشنّج وسيعى تبديل مىشود. از اين رو امام صادق سلامالله عليه فرمود:
«السَّاعى قاتِلُ ثَلاثَةٍ؛ قاتِلُ نَفْسِهِ وَ قاتِلُ مَنْ سَعى بِهِ وَ قاتِلُ مَنْ يَسْعى الَيْهِ» «٣» سعايتگر، سه تن را نابود مىكند؛ خودش، سعايت شونده و مخاطب را.
٣- ورود به دوزخ سعايتگر با اقدام ننگين خود، آتشى سهمگين مىافروزد كه خرمن ايمان خود را در