و در آيه‌اى ديگر بر پيشانى تفرقه افكنان، مُهر شرك مى‌كوبد و مى‌فرمايد:
«... وَ لا تَكُونُوا مِنَ‌الْمُشْرِكينَ* مِنَ‌الَّذينَ فَرَّقُوا دينَهُمْ وَ كانُوا شِيَعاً ...» «١» از مشركان نباشيد؛ از كسانى كه دين خود را پراكنده كردند وگروه گروه شدند.
حضرت صادق عليه‌السلام نيز مى‌فرمايد:
«مَنْ فارَقَ جَماعَةَالْمُسْلِمينَ قَيْدَ شِبْرٍ فَقَدْ خَلَعَ رَبَقَةَالْاسْلامِ مِنْ عُنُقِهِ» «٢» هر كس به اندازه يك وجب از اجتماع مسلمانان، فاصله بگيرد، رشته مسلمانى را از گردن خود برداشته است.
٢- تهذيب نفس:
نظام تربيتى اسلام همه فضايل اخلاقى از جمله حفظ وحدت را درخود جاى داده و بشدّت، مستقيم و غيرمستقيم از آن حمايت كرده است، به اين صورت كه:
١/ ٢- وحدت را به عنوان يك ارزش اصولى مطرح كرده است:
«وَاعْتَصِمُوا بِحَبْلِ‌اللَّه جَميعاً وَ لاتَفَرَّقُوا ...» «٣» همگى به ريسمان الهى چنگ زنيد و پراكنده نشويد.
«... اقيمُواالدّينَ وَ لاتَتَفَرَّقُوا فيهِ ...» «٤» دين را به پاى داريد و در آن تفرقه نيفكنيد.
٢/ ٢- خصلتهاى وحدت‌آفرين را نيز آموخته است؛ به اين معنا كه پيروان خويش را به فضايلى سفارش كرده كه مايه تقويت و سبب حفظ وحدت و يكپارچگى است، مانند:
- وجوب خمس، زكات، حجّ، جهاد، تولّى و تبرّى رعايت حقوق، نماز جمعه و - استحباب نماز جماعت، سلام دادن، عيادت مريض، تشييع جنازه، تعاون، مهربانى،