علّامّه طباطبايى، ضمن بحث و تفسير مهمى پيرامون عهد و پيمان، در ذيل آيه فوق مى‌نويسد:
قرآن با جدّيت تمام بر وفاى به عهد و پيمان- در همه معانى و مصاديق فردى و اجتماعى آن- تأكيد دارد و پيمان شكنان حيله گر را نكوهش كرده، چرا كه انسان در طول زندگى خويش، هرگز از عهد و پيمان بى نياز نخواهد شد. «١» با چنين تأكيدى، هر كس به هر اندازه فريبكار باشد، از قرآن فاصله گرفته است، چنان كه مولاى متقيان، على عليه‌السلام مى‌فرمايد:
«جانِبُواالْغَدْرَ فَانَّهُ مُجانِبُ‌الْقُرْآنِ» «٢» از نيرنگ، فاصله بگيريد كه با قرآن بيگانه است.
٤- بى‌ايمانى‌ اين پيامد نيز با توجه به بند شماره ٣ عادّى و طبيعى است؛ امام على (ع) در اين باره نيز مى‌فرمايد:
«لاايمانَ لِغَدُورٍ» «٣» حيله گر، ايمان ندارد.
٥- ورود به دوزخ‌ با توجه به آنچه گذشت، ترديدى باقى نمى‌ماند كه حيله‌گر جز مسير دوزخ را طى نمى‌كند و مكّارى و پيمان‌شكنيهاى او، آتشى جاويد و فراگير خواهد شد كه تا ابديت، دامنگير جانش مى‌شود. حضرت على (ع) با معرفى معاويه- به عنوان جرثومه نيرنگ و تباهى- فرجام ننگين غدّارى راچنين ترسيم مى‌كند: