مدّتى بر اساس عادت يا حفظ ظاهر انجام دهد، ولى در پرتگاههاى مختلف در دام شيطان بيفتد، دست به تبهكارى بزند و برخلاف مرام مسلمانى گام بردارد. خداوند به حضرت داوود (ع) چنين وحى كرد:
چه بسا نمازگزارى در نماز خويش، ركوع طولانى به جاى آورد و در آن بسيار بگريد، ولى نزد من پشيزى نيرزد؛ زيرا وقتى به دل او مى‌نگرم، چنانش مى‌يابم كه اگر نماز را پايان برد و زنى بيگانه خود را به او عرضه كند، به او پاسخ مثبت دهد و اگر مؤمنى با او داد و ستد كند به او خيانت كند. «١» مى‌توان از آيه ياد شده چنين برداشت كرد كه آوردن «تقواى دل» پس از «تعظيم شعائر» الهام‌بخش اين معناست كه مؤمنان بايد در تعظيم شعائر اسلامى:
١- نيّت خالص داشته باشند و در بزرگداشت شعائر، رضاى الهى را در نظر بگيرند.
٢- تنها به تعظيم صرف بسنده نكنند و به اصطلاح، «شعار» شان همراه «شعور» باشد و فريادشان با عمل توأم گردد، پيام هر شعارى را به نيكى دريابند و به نيكويى عمل كنند؛ اگر شعار توحيد سر مى‌دهند، خود موحّد واقعى باشند، اگر از نماز جمعه‌ اخلاق سياسى ٨٨ سيره بزرگان ص : ٨٧ و جماعت دم مى‌زنند، خود شركت جويند، اگر خواهان حج ابراهيمى هستند، برائت از مشركان را صلا بدهند، اگر به اتحاد معتقدند، از تفرقه بپرهيزند و ... چنين نباشند كه مردم زمان حضرت على عليه‌السلام بودند كه به آنان فرمود:
اى مردمى كه تنهايتان در كنارِ هم و خواسته‌ها و اهدافتان پراكنده است! سخنانتان از صلابت، صخره‌هاى سخت را خُرد مى‌كند، ولى كردارتان بر آزمندى دشمنانتان مى‌افزايد، در مجالس و محافل مى‌گوييد (دشمن را) چنين و چنان مى‌كنيم، ولى هنگام نبرد، دست از پا درازتر، فرار را برقرار ترجيح مى‌دهيد، ايده آن كسى كه شما را به يارى خود خواند، سامان نيافت و دل كسى كه خود را براى شما به زحمت افكند، آرامش نديد «٢» حضرت امام خمينى قدس سره درباره اين ويژگى ملت سلحشور ايران مى‌فرمايد: