١- تباهى ايمان‌ حضرت امير صلوات‌الله عليه نفاق را تباه كننده ايمان دانسته، مى‌فرمايد:
«النِّفاقُ يُفْسِدُالْايمانَ» «١» دورويى، ايمان را تباه مى‌سازد.
٢- ويرانى اخلاق‌ همان امام فرمود:
«النِّفاقُ شَيْنُ الْاخْلاقِ» «٢» دو چهرگى ويران كننده فضايل است.
٣- مانع دعا امام صادق عليه‌السلام در اين باره مى‌فرمايد:
«... الذُّنُوبُ‌الَّتى‌ تَرُّدُالدُّعاءَ ... النِّفاقُ مَعَ‌الْاخْوانِ» «٣» يكى‌ اخلاق سياسى ١٧١ ٢ - رسوايى ص : ١٧٠ از گناهانى كه مانع اجابت دعا مى‌شود، دورويى با برادران (دينى) است.
٤- ورود به دوزخ‌ منافق با كردار زشت خويش، فرجام خود را تباه كرده و با تعمّد و آگاهى، درهاى رحمت الهى را در دو سرا به روى خود بسته است. چنين موجودى كه جرثومه زشتى و تباهى گشته، لياقت ورود به بهشت برين را ندارد و بناچار بايستى در دوزخ گناه و پليدى اسكان يابد، از اين رو منافقان و همزادشان- كافران- پيشاپيش، نويد ورود به دوزخ را دريافت مى‌كنند:
«وَ عَدَ اللَّهُ الْمُنافِقينَ وَالْمُنافِقاتِ وَالْكُفَّارَ نارَ جَهَنَّمَ خالِدينَ فيها هِىَ حَسْبُهُمْ وَ