يَأْخُذُالظَّالِمُ مِنْ دُنْياه، انَّهُ لا يُحْصَدُ مِنَ‌الْمُرِّ حُلْوٌ وَ لا مِنَ‌الْحُلْوِ مُرٌّ ...» «١» كسى كه با ستم بر چيزى دست يابد، سودى نمى‌برد؛ آنچه مظلوم از دين (و معنويت) ظالم مى‌گيرد، بيش از مادياتى است كه ستمگر از ستمديده مى‌ستاند، چرا كه از (درخت تلخ (ميوه) شيرين و از (درخت شيرين (ميوه) تلخ به دست نمى‌آيد.
اميرمؤمنان صلوات الله عليه نيز وجدان انسانى را مخاطب قرار داده، مى‌فرمايد:
«... ايُّهَاالنَّاسُ انَ‌السِّباعَ هِمَّتُهَاالتَّعَدى ...» «٢» اى مردم! همّ و غمّ درندگان، تعدّى و تجاوز است.
قرار دادن انسان در برابر حيوان و برشمردن يكى از ويژگيهاى حيوان، گوياى آن است كه انسان نبايد هرگز گرد تجاوز و تعدّى بگردد و گرنه از مرز انسانيت عبور كرده، وارد وادى حيوانيت شده است! از اين رو، امام باقر عليه‌السلام، ساحت پاك مؤمن را از آلودگى به اين پليدى منزّه دانسته، مى‌فرمايد:
«انَّمَاالْمُؤْمِنُ الَّذى‌ ... اذا قَدَرَ لَمْ تُخْرِجْهُ قُدْرَتُهُ الىَ‌التَّعَدّى‌ الى‌ ما لَيْسَ لَهُ بِحَقٍّ» «٣» همانا مؤمن كسى است كه وقتى قدرت پيدا كرد، قدرتش او را به تجاوز به ناحق نكشاند.
سرانجام، متجاوز از سوى قرآن به عذاب دردناك، تهديد شده است:
«... فَمَنِ‌اعْتَدى بَعْدَ ذلِكَ فَلَهُ عَذابٌ اليمٌ» «٤» كسى كه بعد از آن (حكم خدا) تجاوز نمايد، عذاب دردناكى خواهد داشت.
درس عبرت‌ با دقّت در آنچه گذشت، براى انسان خردپيشه ترديدى باقى نمى‌ماند كه تجاوز به‌