«مِلاكُ السِّياسَةِالْعَدْلُ» «١» دادگرى، معيار سياست (اصيل) است.
و خود به عنوان يك سياستمدار اسلامى مى‌فرمايد:
«وَاللَّهِ‌لَانْ ابيتَ عَلى‌حَسَكِ السَّعْدانِ مُسَهَّداً وَ اجَرَّفىِ‌الْاغْلالِ مُصَفَّداً، احَبُّ الَىَّ مِنْ‌انْ الْقَى‌اللَّهَ وَ رَسُولَهُ يَوْمَ الْقِيامَةِ ظالِماً لِبَعْضِ‌الْعِبادِ وَ غاصِباً لِشَىْ‌ءٍ مِنَ‌الْحُطامِ ...» «٢» به خدا سوگند، اگر شب را بر روى خارهاى سخت سعدان به صبح آورم يا در غل و زنجيرم بسته و بكشند برايم محبوبتر از آن است كه روز قيامت در حالى به ديدار خدا و پيامبرش بشتابم كه به برخى از بندگانش ستم كرده و چيزى از حطام دنيا را به ناحق برگرفته باشم.
سخنان گهربار فوق، تابلو حكومت علوى است كه بايد نصب‌العين شيعيان آن حضرت قرار گيرد و در هر پست و مقامى اخلاق را با سياست، اقتصاد، مديريت، جهاد، صنعت و همه ابعاد زندگى خويش بياميزند و بر تحكيم اصول آن پاى بفشارند.
آنچه در پيش رو داريد، در جهت هدف ياد شده، تدوين يافته و سعى بر آن بوده است كه گوشه‌اى از اخلاق اسلامى را كه ارتباط بيشترى با عالم سياست دارد، به رشته تحرير در آورد، به اميد آنكه براى پاسداران حريم ولايت، مؤثر افتد.
از مربيّان، مسؤولان آموزش، دانش پژوهان و خوانندگان محترم انتظار مى‌رود، ما را از راهنمايى و انعكاس ديدگاههاى اصلاحى و انتقادات سازنده خويش محروم نسازند.
معاونت متون آموزشى و كمك آموزشى‌ مركز تحقيقات اسلامى‌