اخلاق سياسى
 
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص

اخلاق سياسى - الهامى نيا، على اصغر - الصفحة ١١٧

است و اين پديده شوم آرزوى بزرگ جهانخواران بين‌المللى است. امام راحل (ره) با آگاهى كامل از فرهنگ ناب محمدى (ص) و دسيسه‌هاى مستكبران، در اين باره مى‌فرمايد:
اساس همه شكستها و پيروزيها از خود آدم شروع مى‌شود؛ انسان اساس پيروزى است و اساس شكست است، باور انسان اساس تمام امور است، غربيان و در سابق انگلستان و بعد از او امريكا و ساير كشورهاى قدرتمند دنبال اين بودند كه با تبليغات دامنه‌دار خودشان به ممالك ضعيف باور بياورند كه ناتوانند، باور بياورند كه اينها نمى‌توانند هيچ كارى انجام بدهند، اينها بايد در صنعت، در نظام، در اداره كشورها، دستشان به طرف قدرتهاى بزرگ از شرق و غرب دراز باشد. «١» ٣- حفظ استقلال فرهنگى‌ صيانت استقلال فرهنگ خودى از وابستگى و رنگ پذيرى از فرهنگهاى بيگانه نيز اصل گرانقدرى است كه بايد پاس داشته شود؛ اين وظيفه مهم اگر انجام گيرد، بسان دژى استوار، فرهنگ اسلامى را از هجوم فرهنگ بيگانه حفظ مى‌كند. چنان كه اشاره شد، اسلام در پاسخگويى به نيازهاى فكرى و فرهنگى انسان از استغناى كافى برخوردار است و هيچ نيازى به منضم كردن فرهنگ بيگانه به فرهنگ اصيل خود ندارد و هيچ مسلمانى مجاز نيست كه در اين وادى از بيگانگان وام بگيرد.
در اواخر دوران امويان و در آستانه تشكيل دولت عباسى، تب ترجمه متون يونانى، بويژه فلسفه و كلام بالا گرفته بود، عده‌اى با فراگيرى اصطلاحات غربى و انضمام آنها به برخى از آيات و روايات، در برابر مكتب اصيل اهل بيت (ع) موضع گرفتند، حضرت امام باقر صلوات‌الله‌عليه بسان كوهى استوار در مقابل اين گردباد مقاومت كرد و به دو تن از آنها به نامهاى «سلمة بن كهيل» و «حكم بن عيينه» فرمود:
«شَرِّقا وَ غَرِّبا لَنْ تَجِدا عِلْماً صَحيحاً الَّا شَيْئاً يَخْرُجُ مِنْ عِنْدِنا اهْلَ الْبَيْتِ» «٢» به شرق برويد يا به غرب برويد، هرگز دانش صحيحى را جز نزد ما اهل بيت نخواهيد يافت.