و به دشمنى و تفرقه مى‌انجامد و در عوض، گسترش عدالت، سبب نزديكتر شدن دلها و اطمينان و خوش‌بينى مردم نسبت به مسؤولان مى‌شود، زيرا عدالت از يكسو بطور عام و فراگير امور كشور را سامان مى‌دهد و به تعبير امام على عليه‌السلام:
«كَفى‌ بِالْعَدْلِ سائِساً» «١» دادگرى براى سياستگذارى، كافى است.
و از سوى ديگر به خاطر جذبه‌اى كه دارد، دلها را به دور خويش گرد مى‌آورد. همان امام فرمود:
«الْعَدْلُ مَأْلُوفٌ وَالْهَوى عَسُوفٌ» «٢» عدالت، الفت پذير است و هوا و هوس، نفرت‌انگيز.
ج- مردمدارى‌ قرآن مجيد يكى از علّتهاى اساسى گرايش مردم به اسلام را اخلاق زيبا و برخورد خوش پيغمبر دانسته مى‌فرمايد:
«فَبما رَحْمَةٍ مِنَ‌اللَّهِ لِنْتَ لَهُمْ وَ لَوْ كُنْتَ فَظّاً غَليظَالْقَلْبِ لَانْفَضُّوا مِنْ حَوْلِكَ ...» «٣» به سبب رحمت خدا، براى مردم، نرم شدى و اگر درشتخو و سنگدل بودى، از گردت پراكنده مى‌شدند.
آن حضرت علاوه بر الگودهى عملى، در قالب يك دستورالعمل كلّى به مسؤولان و زمامداران نيز چنين سفارش كرد: