اخلاق سياسى - الهامى نيا، على اصغر - الصفحة ٥٣
با توجه به همين ضرورت عقلى و دينى است كه امام صادق عليه السلام رازدارى را از ويژگيهاى مؤمنان واقعى دانسته مىفرمايد:
... زبانهايشان در اخلاق سياسى ٥٨ گسسترده تولى و تبرى ص : ٥٨ دهان زندانى است و سينههايشان صندوق راز خداست؛ اگر اهل رازى بيابند، آن را بدو مىسپارند و گرنه، بر زبان خويش قفل مىزنند، و كليدش را پنهان مىسازند و دهان خويش را مىدوزند! «١» راز و سياست مهمترين عامل پيروزى در صحنههاى سياسى، حفاظت از اسرار و اطلاعات خودى است و اگر فرد، سازمان يا دولتى، توان حفظ اسرار خويش را نداشته باشد، نبايد در انتظار موفقيت باشد و يقين بداند كه ديگران، بويژه دشمنان، با سود بردن از چنين اسرارى، پيروزى را از آن خود خواهند ساخت. حضرت على عليهالسلام با اشاره به چنين واقعيتى مىفرمايد:
«الظَّفَرُ بِالْحَزْمِ وَالْحَزْمُ بِاجالَةِالرَّأْىِ وَالرَّأْىُ بِتَحْصينِالْاسْرارِ» «٢» پيروزى به دورانديشى است و دورانديشى نتيجه به كار بستن انديشه است و انديشه (صحيح) نيز به حفظ اسرار بستگى دارد.
بر اين اساس، سياست بدون حفظ اسرار، مفهومى نخواهد داشت و سياستمدار واقعى كسى است كه با جديّت، همه اسرار و اطلاعات سياسى، اجتماعى، نظامى، اقتصادى، تخصّصى و فنّى، مكتبى و حتى فردى خويش را با درايت و دورانديشى، طبقهبندى كند و آنچه را با سياست خويش هماهنگ مىبيند، در اختيار ديگران قرار دهد.
سيره بزرگان تاريخ گواهى مىدهد كه مردان بزرگ، همواره اصل رازدارى را در همه ابعاد زندگى خويش، بويژه در مسائل سياسى، بطور كامل، مراعات مىكردهاند و از اين رهگذر به موفقيتهاى چشمگيرى نيز نايل شدهاند. آنان به اقتضاى موقعيت زمانى خويش، گاه