نخست، معصومين (ع) عهده‌دار آن بوده‌اند و ديگران اگر آهنگ چنين كار مقدّسى را دارند، بايد شرايط آن را در خويش فراهم سازند، در غير اين صورت ممكن است از عهده خيرخواهى مطلوب برنيايند و چه بسا به جاى خيرخواهى، خيانت ورزند، برخى از آن شرايط و ويژگيها بدين قرار است:
رسول اكرم صلّى الله عليه و آله در سخنى، به چهار ويژگى اشاره مى‌كند و مى‌فرمايد:
ناصح بايد:
١- به حق داورى كند.
٢- حق ديگران را ادا كند.
٣- آنچه براى خود مى‌پسندد براى ديگران هم بپسندد.
٤- به هيچ كس ستم نكند. «١» امام صادق عليه‌السلام نيز به دو ويژگى تصريح كرده، مى‌فرمايد:
«اذا كانَ حُرّاً مُتَدَيِّناً جَهَدَ نَفْسَهُ فِى‌النَّصيحَةِ لَكَ» «٢» ٥ و ٦- اگر آزاده و متديّن باشد، با تمام توان در خيرخواهى تو مى‌كوشد.
اميرمؤمنان صلوات‌الله عليه نيز در بيان دو ويژگى ديگر مى‌فرمايد:
«انَّ انْصَحَ‌النَّاسِ انْصَحُهُمْ لِنَفْسِهِ وَ اطْوَعُهُمْ لِرَبِّهِ» «٣» ٧ و ٨- همانا ناصحترين مردم كسى است كه براى خود خيرخواه‌تر و براى خدا مطيعتر باشد.