١- امر به معروف و نهى از منكر «امر به معروف و نهى از منكر» از اصولى‌ترين مسائلى است كه مسلمانان در همه صحنه‌هاى اجتماعى و سياسى، موظّف به رعايت آنند؛ مسؤولان و سياستمداران اسلامى اگر به چنين وظيفه‌اى اقدام نكنند در واقع، فلسفه حكومت را ناديده گرفته‌اند و مسؤوليت خويش را زير پا نهاده‌اند.
تناسب امر به معروف و نهى از منكر با سياست‌ در ديدگاه اسلام، ارتباط سياست با امر به معروف و نهى از منكر بديهى است و مى‌توان گفت، لازم و ملزوم يكديگرند و اين اصل ارزشمند اسلامى، بيش از آنكه يك وظيفه فردى به حساب آيد، يك اصل اجتماعى و سياسى است و هر مسلمانى كه در وادى سياست گام زند، يا در پُستى اجتماعى قرار گيرد، نخستين وظيفه او امر به معروف و نهى از منكر است. قرآن مجيد، اين وظيفه عمومى را چنين ترسيم مى‌كند:
«الَّذينَ انْ مَكَّنَّاهُمْ فِى‌الْارْضِ اقامُوالصَّلوةَ وَ اتَوُاالزَّكوةَ وَ امَرُوا بِالْمَعْرُوفِ وَ نَهَوْا عَنِ‌الْمُنْكَرِ وَ لِلَّهِ عاقِبَةُالْامُورِ» «١» كسانى كه اگر در زمين به آنان، قدرت دهيم، نماز را بر پاى دارند و زكات بپردازند و امر به معروف و نهى از منكر كنند و پايان كارها از آن خداست.