«وَاللَّهِ ما مُعاوِيَةُ بِادْهى مِنّى‌ وَلكِنَّهُ يَغْدِرُ وَيَفْجُرُ وَ لَوْلا كِراهِيَّةُالْغَدْرِ لَكُنْتُ مِنْ‌ادْهَى‌النَّاسِ وَلكِنْ كُلُّ غَدْرَةٍ فَجْرَةٌ وَكُلُّ فَجْرَةٍ كَفْرَةٌ وَلِكُلِّ غادِرٍ لِواءٌ يُعْرَفُ بِهِ يَوْمَ‌الْقِيامَةِ» «١» به خدا سوگند، معاويه از من زيركتر نيست، ولى او حيله گرى مى‌كند و عصيان مى‌ورزد و اگر زشتىِ حيله گرى نبود، من زيركترين مردم بودم، ليكن، هر حيله‌اى گناه است و هر گناهى نافرمانى و هر حيله گرى، پرچمى دارد كه روز قيامت بدان شناخته مى‌شود! روشن است كه پرچم اين‌گونه تبهكاران حيله‌گر، نشانه ورود آنها به دوزخ است، چنان كه قرآن مجيد مى‌فرمايد:
«.. سَيُصيبُ‌الَّذينَ اجْرَمُوا صَغارٌ عِنْدَاللَّهِ وَ عَذابٌ شَديدٌ بِما كانُوا يَمْكُرُونَ» «٢» بزودى كسانى كه مرتكب گناه شدند، در برابر نيرنگى كه به كار مى‌برند، گرفتار حقارت در پيشگاه خدا و عذاب شديد خواهند شد.
لزوم وفادارى‌ گفتيم كه «وفا» ضدّ «غدر» است؛ آن از لشكر عقل و اين، از لشكر جهل است، «٣» هر چه اين نكوهيده و زشت است، آن، پسنديده و زيباست و به همان اندازه كه از اين بايد گريخت، به آن، بايد روى آورد. در مورد ارزش و ارجمندى وفا همين بس كه از صفات بارى تعالى‌ است و در قرآن مى‌خوانيم:
«... اوْفُوا بِعَهْدى‌ اوفِ بِعَهْدِكُمْ وَ ايَّاىَ فَارْهَبُونِ» «٤» به عهد من وفا كنيد تا به پيمانتان وفا كنم و تنها از من بيم داشته باشيد.
از قرآن و روايات برمى‌آيد كه وفادارى به همه عهد و پيمانها از ايمان راستين‌