«هذا غَدْرٌ وَ لا حاجَةَ لَنا فيهِ» «١» اين (كارى كه تو كردى) غدر و حيله است و ما نيازى بدان نداريم.
زشتى و نكوهش‌ بدون ترديد، غدّارى و مكّارى از رذايل بسيار زشت اخلاقى است، چرا كه از سوى دين و خرد محكوم و ممنوع است؛ عقل و فطرت پاك انسانى از هر گونه مكرو حيله متنفّر است و آن را خلاف وجدان مى‌شمرد، چنان كه از سوى شرع نيز با عبارات تندى مورد نكوهش قرار گرفته است:
رسول گرامى اسلام (ص) غدر را از اجزاء چهارگانه نفاق مى‌داند و مى‌فرمايد:
چهار خصلت در هر كسى باشد، او منافق است و اگر يكى از آنها باشد، بخشى از نفاق را داراست، مگر اينكه آنها را از خود دور كند: ١- هنگام سخن، دروغ بگويد. ٢- وقتى وعده مى‌دهد، خلاف كند. ٣- هر گاه پيمان مى‌بندد، آن را مى‌شكند. ٤- هنگام دشمنى، دست به جنايت بزند. «٢» امير مؤمنان صلوات الله عليه نيز مى‌فرمايد:
«الْغَدْرُ شيمَةُاللِّئامِ» «٣» پيمان شكنى، خصلت انسانهاى پست است.
همچنين در مقايسه ميان غدر و خيانت، مى‌فرمايد:
«الْغَدْرُ اقْبَحُ‌الْخِيانَتَيْنِ» «٤» بى‌وفايى به پيمان، زشت‌ترين دو خيانت است.
جالب اينكه آن حضرت به سياسى بودنِ غدر نيز اشاره كرده، مى‌فرمايد: