درجه اول نابود مى‌سازد و شعله‌هاى آن گلستان ايمان ديگران را نيز بى‌نصيب نمى‌گذارد و بدين‌سان او زمينه ورود به د اخلاق سياسى ١٥٥ آثار ويرانگر ص : ١٥٤ وزخ قهر الهى را براى خود و ديگران فراهم ساخته است.
رسول خدا صلّى الله عليه و آله با اين هشدار كه قلب مؤمن هرگز نبايد در انديشه سخن‌چينى و كينه‌توزى باشد، مى‌فرمايد:
«انَ‌الَّنميمَةَ وَالْحِقْدَ فىِ‌النَّارِ لايَجْتَمِعانِ فى‌ قَلْبِ مُسْلِمٍ» «١» همانا فرجام سخن‌چينى و كينه‌ورزى در آتش است، آن دو در دل هيچ مسلمانى گرد نمى‌آيند.
برخورد جدى با سعايت‌ اين مقدار از مفاسد سعايت كه بيان كرديم، كافى است كه مديران و كارگزاران اسلامى را بر آن دارد تا علاوه بر اينكه خود را از آلودگى به آن، دور نگه مى‌دارند، با سعايتگران بدسرشت نيز قاطعانه برخورد كنند و اجازه ندهند كه اين ميكرب خطرناك در جامعه تكثير شود و شيوع يابد. براى اين كار، راههاى زير پيشنهاد مى‌شود:
١- هيچ سعايتى را نپذيرد، چه راست باشد چه دروغ. «٢» ٢- سعايتگران را از خود براند. امام صادق عليه‌السلام، اين سفارش را به نجاشى- والى اهواز- نمود. «٣» ٣- كينه سعايت شونده را به دل نگيرد و به او گمان بد نبرد و در صدد تجسّس از او برنيايد.
٤- سعايت‌كننده را نصيحت كند و او را از چنين‌كار زشتى برحذر دارد واز فرجام‌آن‌بترساند.
٥- در صورت لزوم، سعايتگر را تنبيه كند، چنان كه روزى سعايتگرى نامه‌اى به دست امام على (ع) داد كه در آن از شخص سعايت شده بود، امام با خواندن نامه فرمود:
«اگر راست بگويى از تو بدمان مى‌آيد و اگر دروغ بگويى، تنبيه مى‌شوى ...» «٤»