فرار از جنگ - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٨٥
سپس رزمندگان با شنيدن صداى رسول خدا (ص)، جمع شدند و دشمن در هدف نهايى خود ناكام ماند و مجبور شد صحنه عمليات را نافرجام ترك كند.
٢. نويد پيروزى انسان به اميد و آرزو زنده است، اگر ديو يأس و نوميدى بر آدمى چيره گردد وانسان در مقابل خود افقى روشن و اميدبخش نبيند، بزودى از پا در مىآيد و از حركت باز مىايستد.
اميد در همه صحنههاى زندگى و به خصوص در صحنه نبرد، نقشى سرنوشت ساز و تعيينكننده دارد.
فرمانده شايسته كسى است كه بتواند در نيروهاى خودباخته و متزلزل خويش روح اميد بدمد و با دادن نويد پيروزى، به آنان حيات تازهاى بخشد و از فرار آنان پيشگيرى كند.
در غير اين صورت، نيروهايى كه دچار يأس شدهاند و خود را در آستانه شكست مىبينند، دليلى براى ادامه نبرد نمىبينند و بزودى يا تسليم مىشوند و يا از معركه مىگريزند.
امام صادق (ع) فرمود:
«لَمَّا انْهَزَمَ النَّاسُ عَنِ النّبِى (ص) يَوْمَ احُد نادى رَسُولَ اللَّه انَّ اللَّهَ قَدْ وَعَدَنى انْ يُظْهِرَنى عَلَى الدِّينِ كُلِّهِ» «١» در جنگ احد هنگامى كه مسلمانان از اطراف پيامبر (ص) پراكنده گشتند و پا به فرار گذاشتند، پيامبر (ص) ندا در داد: «خداوند به من وعده داده است كه مرا بر تمامى اديان پيروز گرداند