فرار از جنگ - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٣٠
پيامبر (ص) فرمود: يكى از آيات اين بود:
«وَ انْ لاتَفِرُّوا مِنَ الْحَرْبِ» «١» از جنگ فرار نكنيد.
٣. جمع بندى روايات ١. انسان با رحمت الهى زنده است. كسى كه از صحنه نبرد و از پيش روى دشمنان خدا، مىگريزد نه تنها رحمت الهى را از خود دور مىسازد، بلكه خشم خدا را نسبت به خود بر مىانگيزد. در اين صورت به غريقى مىماند كه در چنگال موجهاى سهمگين دريا سرگردان و حيران و وحشتزده باشد.
٢. انسان فرارى كه هنوز نور ايمان در وجود او سوسو مىزند، دچار حالت روانى مىشود. در وجود خود نوعى ناآرامى و اضطراب دارد. احساس مىكند كه كسى او را تعقيب مىكند، و سايه مرگ را پيوسته همراه خود مىبيند.
٣. فرارى از جبهه، همواره خوار و ذليل است و مردم پيوسته او را سرزنش مىكنند. از اين رو، جامعه با همه فراخىاش براى چنين فردى تنگ و زندانگونه است.
٤. فراركننده چنين مىانديشد: اگر از آتش دشمن بگريزد، جان سالم به در خواهد برد و بر عمرش خواهد افزود. غافل از اينكه مرگ انسان، حتمى است. و نه خبر مىكند و نه مدت معينى دارد. همينكه فرا رسيد لحظهاى پس و پيش نمىشود. بنابراين فرار بر عمر كسى نمىافزايد و بين او و مرگش فاصله نمىاندازد. در طول تاريخ چه بسيار كسانى بودند، هنوز از ديددشمن پنهان نشدهبودند كه در سانحهتصادف يا با عواملديگر، جان به جان آفرين دادند.