فصل سوّم: فلسفه حرمت فرار احكام و دستورات حياتبخش اسلام بر عقل و حكمت استوار است و هيچ حكمى از آن بدون فلسفه و بى‌جهت صادر نشده است. هر چند ما از آن بى‌اطلاع باشيم.
بنابراين اگر اسلام فرار از جنگ را حرام كرده است و در برخورد با فراريان و متخلّفان شدت عمل پيش گرفته و با شيوه‌هاى گوناگون به توبيخ و سرزنش فراريان پرداخته است، بى‌دليل نيست؛ زيرا اسلام دين عزّت و نيرومندى است و مى‌خواهد پيروان خود نيز عزيز و سربلند باشند: «وَ لِلَّهِ العِزَّةُ وَ لِرَسُولِهِ وَ لِلْمُؤْمِنينَ» «١» «عزت براى خدا و براى رسول خدا (ص) و براى مؤمنان است.» از اين رو پيروان خود را از تن دادن به ذلّت و خوارى و ضعف و سستى كه ثمره تلخ فرار از جنگ است، برحذر مى‌دارد.
اسلام نمى‌خواهد مسلمانان در چشم دشمنان، ضعيف بيايند، زيرا ضعف مسلمين موجب تقويت روحيه دشمن گشته و آنان را بر حمله و تسلط بر