فرار از جنگ - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٢٧
٥. همچنين فرمود:
«وَ انْ كانَتْ- اعُوذُ بِاللَّهِ- فيكُمْ هَزيمَةً فَتَداعُوا وَاذْكُرُوا اللَّهَ وَ ما تُوَعِّدَ بِهِ مَنْ فَرَّ مِنَ الزَّحْفِ وَ بَكَتُوا مَنْ رَأَيْتُمُوهُ وَلَّى» «١» و چنانچه- پناه مىبرم به خدا- در شما هزيمتى رخ داد، يكديگر را (به استقامت و پايدارى) فرا خوانيد و خدا را به ياد آوريد و كيفر و عذاب فرار از جنگ را متذكّر شويد و كسى را كه ديديد به دشمن پشت كرده، توبيخ و سرزنش كنيد.
٦. و نيز فرمود:
«لِيَعْلَمَ الْمُنْهَزِمُ بِانَّهُ مُسْخِطُ رَبِّهِ ... وَ لايَرْضى رَبَّهُ وَلَمَوْتُ الرَّجُلِ مُحِقّاً قَبْلَ اتْيانِ هذِهِ الْخِصالِ خَيْرٌ مِنَ الرِّضا بِالتَّلَبُّسِ بِها وَالْاقْرارِ عَلَيْها» «٢» آن كه رو به هزيمت نهاده، بداند كه پروردگار خويش را به خشم آورده، و خود را به هلاكت افكنده است ... و خدايش را خشنود نمىسازد. مرگ مرد در حالى كه بر حقّ است، پيش از دچار شدن به اين خصلتها (ذلت و ننگ هميشگى) بهتر است (از آنكه به داشتن چنان خصالى رضايت دهد و بدانها اقرار كند).
در طائفهاى از روايات (كه از طريق اهل سنّت نيز نقل شده است) «فرار از ميدان نبرد» جزء گناهان كبيره شمرده شده است و گناهان كبيره به آن دسته گناهانى گفته مىشود كه وعده عذاب جهنّم به آن داده شده باشد.
اميرمؤمنان (ع) فرمود:
«الفِرارُ مِنَ الزَّحْفِ مِنَ الْكَبائِرِ» «٣» فرار از جنگ، از گناهان كبيره است.