فرار از جنگ - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٧٤
«وَ لَقَدْ كُنْتُمْ تَمَنَّوْنَ الْمَوْتَ مِنْ قَبْلِ انْ تَلْقَوْهُ فَقَدْ رَأَيْتُمُوهُ وَ انْتُمْ تَنْظُرُونَ» «١» شما همان كسانى هستند كه (پيش از آنكه دستور جهاد داده شود،) آرزوى جهاد و كشتهشدن در راه دين مىكرديد. چه شد امروز كه به جهاد مأمور شديد همچنان نظارهگر هستيد و از مرگ به شدت نگران مىشويد؟
رسول خدا (ص) خطاب به مردم فرمود:
«انَّكُمْ رَغَبْتُمْ بِانْفُسِكُمْ عَنّى وَ وازَرَنى عَلىٌّ وَ واسانى ...» شما جان خود را بر من ترجيح داديد ولى اين على بود كه مرا پشتيبانى و يارى كرد. پس هر كس از وى اطاعت كند، از من اطاعت كرده و هركس او را نافرمانى كند، مرا نافرمانى كرده است. «٢» ٢. اظهار خشم و نارضايتى در برخى از موارد براى فرار از جنگ ٨٦ ٣. يادآورى فرجام فراريان ص : ٨٦ تنبيه كسانى كه موضع خود را ترك كرده و پابه فرار گذاشتهاند، مىبايست از شيوه اظهار خشم و نارضايتى استفاده كرد.
ابراز غضب و ناخشنودى نسبت به فرارى، گاهى از برخوردهاى تند و خشونتآميز هم مؤثرتر است. اين امر در مورد آن دسته از نيروها كه همواره در صدد جلب رضايت فرمانده كلّ قوا- كه فرمان او از جهت مذهبى مطاع و ارزشمند است- مىباشند، بيش از برخوردهاى تند و خشونتآميز، مؤثّر است.
اگر چنين كسانى بر اثر حمله سنگين دشمن ويا علل ديگر از برابر دشمن بگريزند ابراز خشم و ناخشنودى فرمانده كل نيروها نسبت به آنان، در روانشان تأثير شگرفى مىگذارد.