فرار از جنگ - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٣١

٥. «فرار» گناه كبيره است و در رديف شرك به خدا، قتل نفس، و ... آمده است.
برخى از گناهان كبيره مثل فرار نه كفّاره دارد و نه با چيزى جبران مى‌شود. از اينرو خداوند به كسانى كه مرتكب اين نوع گناهان كبيره شده‌اند، وعده عذاب داده است.
٦. «فرار از جنگ» در اسلام چنان ننگ‌آور و ناگوار است كه پيامبر (ص) مى‌فرمايد:
اگر ديدى تمام يارانت در صحنه نبرد كشته شدند، از صحنه مگريز.
٧. يكى از تلخ‌ترين مرگ‌ها، مرگى است كه در حال فرار باشد.
٨. كسانى كه مرتكب گناه كبيره فرار شده‌اند از راه و رسم معصومين (عليهم السلام) به دورند و ممكن است از عنايات و شفاعت آنان نيز محروم شوند.
٩. عاقبت فرد «فرارى» بسيار بد است. زيرا مورد غضب و خشم الهى قرار گرفته و هلاك مى‌شود.
١٠. بهترين عوامل بازدارنده فرار از زحف، به ياد خدا و به ياد عذاب و كيفر الهى بودن است. زيرا ياد خداى عزيز و قادر به انسان توان و اميد مى‌بخشد. و ياد معاد، خوف از عذاب الهى را در دلها زنده مى‌كند.
٤. عقب‌نشينى تاكتيكى‌ آنچه از قانون حرمت «فرار از زحف» استثناء شده، «عقب نشينى تاكتيكى» است كه اصطلاح نظامى «عقب نشينى»، «عمليات تأخيرى»، «عقب روى» و «حركت به عقب» ناميده مى‌شود.
آيات شريفه ١٥ و ١٦ سوره انفال، كه ذكرش گذشت، ضمن بيان حرمت فرار از زحف، دو مورد رااز آن حكم استثنا كرده است:
١. «الّا مُتَحَرِّفاً لِلْقِتالِ»: از جنگ كناره‌گيرى كند براى تغيير تاكتيك و حمله مجدد.
٢. «اوْ مُتَحَيِّزاً الى‌ فِئَةٍ»: يعنى به گروه ديگرى پناه ببرد و يا الحاق شود، تا همراه آنان به حمله مجدد دست بزند.