فصل هفتم: شيوه‌هاى برخورد با فراريان‌ فرار از جنگ به دليل آثار و عواقب سوء آن، از مسأله تخلّف، حساس‌تر و خطيرتر است و به همين جهت فراريان بيش از متخلّفان، مورد نكوهش قرار گرفته و در قرآن كريم و روايات امامان معصوم عليهم السلام نسبت به آنان باشدت بيشترى برخورد شده است. از جمله:
«وَ مَنْ يُوَلِّهِمْ‌يَوْمَئِذٍ دُبُرَهُ الّا مُتَحَرِّفاً لِقِتالٍ اوْ مُتَحَيِّزاً الى‌ فِئَةٍ فَقَدْ باءَ بِغَضَبٍ مِنَ‌اللَّهِ وَ مَأْويهُ جَهَنَّمُ وَ بِئْسَ الْمَصيرُ» «١» و نيز آيات و روايات ديگرى كه پيش از اين ذكر شد.
در اين فصل در صدد بيان حكم فقهى اين مسأله نيستيم و تنها به برخى شيوه‌هاى برخورد با فراريان كه از شواهد اسلامى به دست مى‌آيد و استنباط مى‌شود، اشاره مى‌كنيم: