فرار از جنگ - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٤٩
جايز نيست يك رزمنده مسلمان از برابر يك يا دو تن از نيروهاى دشمن فرار كند و اگر فرار كرد، گناهكار است. «١» و همچنين آيه شريفه ٦٥ سوره انفال نويد پيروزى يك تن بر دو تن را مىداد.
روايات نيز استقامت و پايدارى در مقابل دو نفر را لازم مىدانست؛ به عنوان مثال امام صادق (ع) فرمود:
«مَنْ فَرَّ مِنْ رَجُلَيْنِ فِى الْقِتالِ مِنَ الزَّحْفِ فَقَدْ فَرَّ، وَ مَنْ فَرَّ مِنَ الثَّلاثَةِ فِى الْقِتالِ فَلَمْ يَفِّر» «٢» هر كس در جنگ از مقابل دو نفر فرار كند، فرارى محسوب مىشود. اما اگر از مقابل سه نفر گريخت، فرارى نيست.
امّا در جنگ دفاعى كه دفاع از هسته مركزى اسلام و ناموس و مال و جان مسلمانان مطرح است، به هيچ وجه و در هيچ شرائطى فرار جايز نيست. در دفاع بايد مقاومت كرد و در مقابل دشمن ايستاد، ولو استعداد دشمن ده برابر يا بيشتر باشد و فرار از مقابل او حرام است. همه فقهاء در اين مسأله اتّفاق نظر دارند. همچنان كه علّامه حلّى (ره) فرمود:
فرار جايز نيست، هر چند گمان قوى داشته باشد كه شكست مىخورد. «٣» و حضرت امام (ره) نيز در پاسخت استفتاء فرمود:
فرار از دشمن در هيچ حالى جايز نيست. «٤» حتى اگر بيمار باشد، جايز نيست فرار كند، همچنانكه ابن جنيد فتوا داده بود. در روايت معاذ نيز چنين آمده بود:
پيامبر (ص) فرمود: معاذ! هرگز از صحنهجنگ فرارنكن، هرچند همه همرزمانت جان داده باشند.