فرار از جنگ - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٤٤
ادامه دهد. و اگر فرار كند فرار از زحف محسوب مىشود. امّا اگر نيروى مقابل او سه نفر و بيشتر باشد، فرار از مقابل آنان گناهنيست و فرار از زحف شمردهنمىشود و در اين صورت فتواى حضرت امامخمينى (ره) و ... را كه فرمود: «فرار از دشمن در هيچ حالى جايز نيست» بايد حمل بر جهاد دفاعى كرد.
ج- ديدگاه آيات ١. «يا ايُّهَا النَّبِىُّ حَرِّضِ الْمُؤْمِنينَ عَلَى الْقِتالِ، انْ يَكُنْ مِنْكُمْ عِشْرُونَ صابِرُونَ يَغْلِبُوا مِأَتَيْنِ وَ انْ يَكُنْ مِنْكُمْ مِائَةٌ يَغْلِبُوا الْفاً مِنَ الَّذينَ كَفَرُوا بِانَّهُمْ قَوْمٌ لايَفْقَهُونَ» «١» اى پيامبر! مؤمنان را به جنگ ترغيب كن. اگر از شما بيست نفر صابر باشند بر دويست نفر از كفّار، پيروز مىشوند. و اگر صد نفر از شما صابر بودند، بر هزار نفر از كفّار غلبه مىيابند. زيرا كفّار قومى هستند كه نمىفهمند (و درك دينى ندارند).
البته علت اين غلبه همچنانكه در آيه آمده است: از يك طرف ايمان مؤمنان به مبدأ و معاد است كه از فهم صحيح منشأ مىگيرد و از طرف ديگر نادانى، عدم درك و ايمان كافران به پروردگار است. كه فعلًا مورد بحث ما نيست. «٢» در اين آيه شريفه تكليف مسلمانان بدين صورت معيّن شده كه هر نفر مسلمان بايد در مقابل ده نفر از كفّار مقاومت كند و ميدان نبرد را ترك نكند. در اين صورت وعده پيروزى نيز داده شده است.
٢. «الْانَ خَفَّفَ اللَّهُ عَنْكُمْ وَ عَلِمَ انَّ فيكُمْ ضَعْفاً، فَانْ يَكُنْ مِنْكُمْ مِائَةٌ صابِرَةٌ يَغْلِبُوا مِائَتَيْنِ وَ انْ يَكُنْ مِنْكُمْ الْفٌ يَغْلِبُوا الْفَيْنِ