فرار از جنگ - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٢٦

٢. اميرمؤمنان (ع) مى‌فرمايد:
«وَ ايْمُ اللَّهِ لَئِنْ فَرَرْتُمْ مِنْ سَيْفِ الْعاجِلَةِ لاتَسْلَمُوا مِنْ سَيْفِ الْاخِرَةِ، وَ انْتُمْ لَها ميمُ الْعَرَبِ وَ السَّنامُ الْاعْظَمُ، انَّ فِى الْفِرارِ مَوْجِدَةَ اللَّهِ وَ الذُّلُّ اللّازِمْ، وَ الْعارَ الْباقِىَ، وَ انَّ الْفارَّ لَغَيْرُ مَزيدٍ فى‌ عُمْرِهِ، وَ لامَحْجُوزٍ بَيْنَهُ وَ بَيْنَ يَوْمِهِ» «١» به خدا سوگند اگر از شمشير دنيا شانه خالى كرديد از شمشير عذاب خدا در قيامت در امان نخواهيد بود. شما اشراف عرب و شخصيت‌هاى بزرگيد. بى‌ترديد در فرار از جنگ، خشم الهى و خوارى هميشگى و ننگ ابدى است. فرار كننده هرگز به عمر خويش نمى‌افزايد و با فرار، ميان خود و مرگش حائلى ايجاد نمى‌كند.
٣. امام كاظم (عليه‌السلام) در ذيل آيه ١٥ انفال مى‌فرمايد:
«فَمَنِ انْهَزَمَ حَتَّى يَجُوزَ صَفَّ اصْحابِهِ فَقَدْ باءَ بِغَضَبٍ مِنَ اللَّهِ» «٢» كسى كه به اندازه‌اى عقب‌نشينى كند كه از صف و موضع نيروهاى خودى بگذرد، بطور قطع مورد خشم الهى قرار گرفته است.
٤. اميرمؤمنان (ع) فرمود:
«... وَ اذا لَقيتُمْ عَدُوَّكُمْ فِى الْحَرْبِ ... اذْكُرُوا اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ وَ لاتُوَلُّوهُمُ الْادْبارَ فَتُسْخِطُوا اللَّهَ تَبارَكَ وَ تَعالى‌ وَ تَسْتَوْجِبُوا غَضَبَهُ» «٣» هنگامى كه در صحنه پيكار، روياروى دشمن قرار گرفتيد ... خدايرا بياد آوريد و به آنان پشت نكنيد. (اگر فرار را بر پايمردى در مقابل حملات دشمن بر گزينيد) خداى را به خشم آورده و مستوجب غضبش مى‌شويد.