شرايط برخاسته از وجود انواع سلاحهاى داراى قدرت امحاى گسترده و تأكيد مجدد بر وظيفۀ دولت‌ها در خوددارى از كاربرد زور و محروم نمودن ملت‌ها از حق تعيين سرنوشت، آزادى و استقلالشان و همچنين تأكيد بر خوددارى دولت‌ها از اشغال نظامى سرزمين دولت ديگر، تعريف تجاوز در هشت ماده به صورت زير بيان شده است:

ماده يك: تجاوز عبارت است از كاربرد نيروى مسلح توسط يك دولت عليه حاكميت تماميت ارضى يا استقلال سياسى دولتى ديگر، يا كاربرد آن از ديگر راههاى مغاير با منشور ملل متحد آن چنانكه در اين تعريف آمده است.

ماده دو: پيشدستى يك دولت در كاربرد نيروى مسلح مغاير با منشور، نشانۀ اوليه اقدامى تجاوزكارانه به شمار خواهد آمد، گرچه شوراى امنيت طبق منشور مى‌تواند نتيجه بگيرد كه احراز وقوع تجاوز با توجه به ديگر شرايط مربوط از جمله كافى نبودن شدت اقدامات به عمل آمده يا نتايج آن‌ها قابل توجيه نيست.

ماده سه: قطعنامه هفت مورد از موارد تجاوز را نام برده از جمله اشغال نظامى، بمباران، محاصره بنادر يا سواحل يك دولت، حمله مسلحانه به نيروهاى نظامى دولت ديگر، ادامه حضور غير قانونى در كشور ديگر، اجازه استفاده از سرزمين توسط دولتى ديگر براى تجاوز به دولت ثالث، اعزام دسته‌ها، گروهها يا نيروهاى نامنظم به منظور عمليات مسلحانه عليه دولت ديگر.

ماده چهار: اقدامات برشمرده بالا دربرگيرنده همه موارد نيست و شوراى امنيت مى‌تواند اقدامات ديگرى را احراز كند كه طبق مفاد منشور، تجاوز به شمار مى‌رود.

ماده پنج: قطعنامه اعلام كرده كه جنگ تجاوزكارانه را جنگ عليه صلح بين‌المللى دانسته و تصريح كرده كه هيچ گونه تصرف اراضى يا امتياز ويژه ناشى از تجاوز، قانونى شناخته نشده و نخواهد شد.

ماده شش: در اين تعريف هيچ نكته‌اى نبايد چنان تفسير شود كه دامنۀ منشور، از جمله مقررات مربوط به زور را گسترش دهد يا محدود كند.

در ماده هفت، حق ملت‌هاى زير سلطه براى مبارزه در راه رسيدن به هدفهاى آزاديخواهانه‌شان را به رسميت شناخته است.