ترور و دفاع مشروع - برجی، یعقوبعلی - الصفحة ٨٦ - ١-٧ دلايل مشروعيت عمليات استشهادى

حسين (ع) و ياران با وفايشان نمى‌توان اين گونه اقدام‌هاى شهادت طلبانه را نامشروع تلقى كرد. در كتاب‌هاى تاريخى رواياتى نيز در اين زمينه وجود دارد؛ به عنوان نمونه در جنگ بدر يكى از اصحاب به رسول خدا عرض كرد:

اى رسول خدا (ص) چه عملى از بنده پروردگار عالم را خشنود مى‌كند؟ پيامبر (ص) فرمود:

فرو رفتن او در ميان لشكر دشمن در حالى كه برهنه است! آن مسلمان با شنيدن اين جمله سپرش را به زمين انداخت و آن‌قدر جنگيد كه به شهادت رسيد. [١]

امام خمينى (قدس سره) پس از عمليات شهادت طلبانه حسين فهميده سخنانى فرمودند كه نشان مى‌دهد از ديدگاه امام نه تنها حسين فهميده شهيد است بلكه مى‌تواند الگويى براى امت اسلامى باشد. بنگريد:

رهبر ما آن طفل دوازده ساله‌اى است كه با قلب كوچك خود كه ارزشش از صدها زبان و قلم ما بزرگتر است، با نارنجك خود را زير تانك دشمن انداخت و آن را منهدم نمود و خود نيز شربت شهادت نوشيد! [٢]

پنجم. ترجيح شهادت بر اسارت:

علامه حلى در «تذكرة الفقهاء» فرعى را مطرح كرده است كه مى‌تواند در مبحث عمليات شهادت‌طلبانه راهگشا باشد و آن اينكه اگر مجاهد و مبارز احتمال قوى دهد كه در جنگ اسير خواهد شد، بهتر آن است كه تن به اسارت ندهد و آن قدر بجنگد كه شهيد شود و خود را براى اسارت تسليم نكند تا در اسارت كفار گرفتار شود و مجبور گردد به استخدام آنان درآيد. [٣]

آيا مجاهدى كه كشورش مورد اشغال دشمن واقع شده و در حقيقت همه مسلمانان به اسارت كفار درآمده‌اند، حق ندارد براى رهايى از اسارت دست به عمليات شهادت‌طلبانه بزند و با شهادت خودش ضربه‌اى كارى بر روحيه و توان دشمن وارد سازد؟