ترور و دفاع مشروع - برجی، یعقوبعلی - الصفحة ٨٢ - ١-٧ دلايل مشروعيت عمليات استشهادى
بنابراين عمليات استشهادى تفاوت اساسى با انتحار و خودكشى دارد.
١-٧. دلايل مشروعيت عمليات استشهادى
شواهد و قرائن فراوانى از قرآن و سنت و سيره معصومان عليهم السلام بر مشروعيت عمليات شهادت طلبانه دلالت دارند. استقصاى همه موارد نيازمند تأليف كتاب جداگانهاى است. [١]ما در اين جا به ذكر نمونههايى از اين شواهد بسنده مىكنيم.
الف. قرآن:
خداى متعال در آيات متعددى از قرآن درباره معامله گروهى از مؤمنان با خدا سخن گفته است. اين گروه از مؤمنان كسانى هستند كه جان و مال خود را به خدا تقديم كرده و خداى متعال در عوض وعده بهشت را به آنان داده است. بى شك آن دسته از مؤمنان كه در مقام دفاع از ايمان و اسلام و سرزمين اسلامى خود را به كام دشمن زده و با عمليات استشهادى جان خود را فدا مىكنند از مصاديق روشن آن گروه از مؤمنانى هستند كه با خدا معامله كردهاند. اينك به يك نمونه از اين آيات توجه فرماييد:
إِنَّ اللّهَ اشْتَرَىٰ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ أَنْفُسَهُمْ وَأَمْوَالَهُم بِأَنَّ لَهُمُ الْجَنَّةَ يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِ اللّهِ فَيَقْتُلُونَ وَيُقْتَلُونَ وَعْداً عَلَيْهِ حَقّاً فِي التَّوْرَاةِ وَالْإِنْجِيلِ وَالْقُرْآنِ وَمَنْ أَوْفَىٰ بِعَهْدِهِ مِنَ اللّهِ فَاسْتَبْشِرُوا بِبَيْعِكُمُ الَّذِي بَايَعْتُم بِهِ وَذٰلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ. (توبه:١١١)
خداوند جان و مال مؤمنان را در ازاء بهشت از آنان خريده است، همان كسانى كه در راه خدا كارزار مىكنند و مىكشند و كشته مىشوند. اين وعده به راستى و درستى در تورات و انجيل و قرآن بر عهدۀ اوست. و كيست از خداوند وفادارتر به پيمانش؟ پس به معاملهاى كه به آن دست زدهايد، شادمان باشيد و اين همان رستگارى بزرگ است.
خداوند در آيه ديگرى پس از آن كه به مسلمانان هشدار مىدهد كه مبادا از فرمان رسول خدا (ص) سرپيچند و جان خود را از جان او عزيزتر بدارند؛ بر اين نكته تأكيد مىكند كه هرگونه خستگى، تشنگى يا گرسنگى در راه خدا به آنان برسد و يا هرگونه اقدامى كه موجب خشم دشمن شود و هرگونه دستبردى كه به دشمن متجاوز زده شود، همه و همه از مصاديق عمل صالح است. [٢]
[١] . مىتوان به كتاب دكتر ملّامحمدعلى از انتشارات زمزم هدايت (پژوهشكده تحقيقات اسلامى) اشاره كرد. مبانى فقهى عمليات استشهادى، امير ملامحمدعلى، انتشارات زمزم هدايت، قم،١٣٨٥.
[٢] . سورۀ توبه (٩) ، آيه ١٢٠؛ مجمع البيان، ج ٦-٥، ص ٧٤؛ البرهان فى تفسير القرآن، ج ٣، ص ٥٠٠.