ترور و دفاع مشروع - برجی، یعقوبعلی - الصفحة ٣٤ - ٤-٤ محاربه
نسبت به اهل ريبه بودن نيز ميان فقيهان اختلاف مشاهده مىشود. چنانكه شيخ طوسى تصريح داشتند بر اهل ريبه بودن، [١]قاضى ابن براج، [٢]راوندى، [٣]شهيد در دروس نيز بر اين قيد تصريح كردهاند. اكثر فقيهان قيد «اهل ريبه» بودن را در تحقق عنوان محارب شرط نمىدانند. آنچه سبب ذكر قيد مزبور در تعريف محارب شده روايت صحيحه ضريس از امام صادق (ع) است. در آن روايت امام صادق (ع) فرمود:
هر كس در شب سلاح حمل كند محارب است مگر آنكه از اهل ريبه (فساد) نباشد.
دقت در روايت نشان مىدهد كه روايت در مقام بيان معناى محارب و اينكه حامل سلاح بايد از اهل ريبه باشد تا معناى محارب بر او صدق كند نيست، بلكه برعكس، روايت در مقام توسعه است و مراد آن، اين است كه اگر حامل سلاح از اهل ريبه باشد، مجرد حمل سلاح در شب كافى است براى اين كه حكم شود او محارب بوده و راه را ناامن كرده است، اگر چه هرگز سلاح خود را به كار نبرده و به هيچ كس براى دزدى و غارت حمله نكرده باشد.
ب. ركن معنوى:
قصد اخافه مردم يا به تعبير قانونى: قصد ايجاد رعب و هراس و سلب امنيت و آزادى مردم، ركن معنوى جرم محاربه را تشكيل مىدهد.
مشهور فقيهان قصد اخافه را شرط تحقق محاربه ذكر كردهاند، [٤]ليكن شهيد ثانى در شرح عبارت شهيد اوّل كه در تعريف محاربه نوشته است: «تجريد السلاح لِإخافة الناس» نوشته است: «خواه مرتكب قصد اخافه داشته باشد خواه نداشته باشد، اقدام او محاربه است.» [٥]شهيد ثانى بر خلاف نظرش در شرح لمعه، در مسالك براى تحقق محاربه به هر دو قصد (تجريد سلاح و قصد اخافه) تصريح كرده است. [٦]
[١]
[٢] . المهذّب، همان، ص ١٧٠.
[٣] . فقه القرآن، همان، ص ١٧٠.
[٤]
[٥]
[٦]