اين كنوانسيون در مجمع عمومى سازمان ملل متحد در ١٧ دسامبر ١٩٧٩ تنظيم و تصويب شد و هدف از آن، توسعۀ همكارى بين‌المللى در زمينه انجام اقداماتى مؤثر براى جلوگيرى، تعقيب و مجازات تمام اقدامات گروگان‌گيرى به عنوان تجليّات تروريسم بين‌المللى است.

طبق اين كنوانسيون، شخصى كه ديگرى را بربايد، توقيف كند و به قتل، صدمه يا ادامۀ توقيف او (گروگان) تهديد كند، تا شخص ثالثى يعنى يك دولت، يك سازمان بين‌المللى غير دولتى، يك شخص حقيقى يا حقوقى، يا گروهى از اشخاص، به انجام يا خوددارى از انجام عملى به عنوان شرط صريح يا ضمنى آزادى گروگان وادار شود، مرتكب جرم گروگان‌گيرى شده است. هر شخصى كه شروع به عمل گروگان‌گيرى كند يا به عنوان معاون و كمك كار كسى كه مرتكب عمل گروگان‌گيرى شده يا شروع به ارتكاب آن نموده، مشاركت كند از نظر اين كنوانسيون مرتكب جرم شده است (مادۀ ١) .

مقررات اين كنوانسيون در زمينۀ مكانيسم تعقيب مجرم ادعايى چنين جرمى، از مقررات ذى‌ربط كنوانسيون نيويورك و ديگر اسناد ضد ترورسيتى كه از آنها ياد كرده‌ايم الگوبردارى شده است (مادۀ ٥) .

ج) استفاده از مواد يا وسايل معيّنى براى اهداف تروريستى:

خطرات بالقوۀ نهفته در تحصيل و استفادۀ غير قانونى از مواد هسته‌اى، مايۀ نگرانى شديد جامعۀ بين‌المللى شده است. با به كارگيرى فزايندۀ انرژى هسته‌اى براى مقاصد صلح‌آميز، اين خطر كه مواد هسته‌اى در اختيار تروريست‌ها قرار گيرد پيوسته بيشتر مى‌شود. در اين زمينه، دو معاهدۀ چندجانبه، با حمايت و توجه آژانس بين‌المللى انرژى اتمى و سازمان بين‌المللى هواپيمايى كشورى تنظيم و تصويب شده است.

يك. كنوانسيون حفاظت فيزيكى از مواد هسته‌اى [٢]

براى انجام اقداماتى مؤثر جهت تضمين جلوگيرى، كشف و مجازات جرائم مربوط به مواد هسته‌اى، آژانس بين‌المللى انرژى اتمى اين كنوانسيون را در ٢٦ اكتبر ١٩٧٩ در وين تهيه كرد.

[١] . اين عهدنامه از ٣ ژوئن ١٩٨٣ لازم الاجرا شد و تا ١٢ نوامبر ١٩٩٦ تعداد ٧٧ دولت عضو آن شده بودند.
[٢] . اين عهدنامه در ٨ فوريه ١٩٨٧ لازم الاجرا شد و ٥٥ دولت تا ١٢ نوامبر ١٩٩٦ به عضويت آن درآمده بودند.