پندهاى رسول اعظم به عبد الله ابن مسعود - علوى گرگانى، محمدعلى - الصفحة ٩٦ - ٢٨ - اجتناب از گناهان

حال آن‌ها هنگامى كه جمع كنيم آنان را در روزى كه هيچ شك و ريبى در آن نيست و داده شود به هر كس آن چه براى خود اندوخته است و به هيچ يك از مردم ستم نمى شود.

٢٨- اجتناب از گناهان‌

يَابْنَ مَسعُود لا تَحْقِرَنَّ ذَنْباً وَ لا تَصْغِرَنَّهُ وَ اجْتَنِبِ الكَبائِرَ. هيچ گناهى را كوچك و صغير ندان و از گناهان كبيره دورى كن. طبق اين معنا بايد گناه صغيره را هم كبيره دانست و از كبائر پرهيز نمود يعنى جمله‌ى (واجْتَنِبِ الكَبائِرَ) را تفريع بر جمله قبل بگيريم ولى بعضى معنا كرده اند گناه صغيره را انجام نده و از گناهان كبيره مخصوصاً اجتناب كن. به هر حال آن چه مهم است اين است كه انسان دامن خود را به گناه آلوده نكند.

فَانَّ العَبدَ اذا نَظَرَ يَومَ الْقِيامَةِ ذُنُوبَهُ دَمَعَتْ عَيْناهُ قيحاً وَ دَماً وقتى بنده‌ى خدا در روز قيامت به گناهان خود نگاه مى كند از چشمانش اشك‌هاى چرك و خون بيرون مى آيد. وقتى به انسان مى گويند گناه نكن فكر نكنيم به خاطر عظمت خداست بلكه به جهت خود ماست كه روزى ننشينيم و حسرت بخوريم.

خدا مى فرمايد: ﴿انْ تَقُولَ نَفْسٌ يا حَسْرَتى عَلى ما فَرَّطْتُ في جَنْبِ اللهِ وَ انْ كُنْتَ لَمِنَ السّاخِرين﴾ [١] آن گاه هر نفسى به خود مى آيد و فرياد واحسرتا برمى آورد و مى گويد: اى واى بر من كه جانب امر خدا را فرو گذاشتم و در حق خود ظلم و تفريط كردم و وعده‌

[١]. سوره زمر آيه ٥٦.