پندهاى رسول اعظم به عبد الله ابن مسعود - علوى گرگانى، محمدعلى - الصفحة ٥١ - ١٢ - ساكنين جهنم و بهشت
و شهداء را در پيشگاه خدا مىآورند و نسبت به آنها قضاوت حق مى شود و به آنها ظلم نمى شود. چون انبياء معصومند پس حسابرسى آنها براى اين است كه معلوم شود هر پيغمبرى چقدر زحمت كشيده و چگونه رسالتش را انجام داده تا خدا مزد و اجرشان را بدهد و شهدا نيز مزد خواهند گرفت حق همه داده مى شود و به احدى ظلم نمى شود.
١٢- ساكنين جهنم و بهشت
يَابْنَ مَسعُود النّارُ لِمَن رَكِبَ مُحَرَّماً وَ الجَنَّةُ لِمَنْ تَرَكَ الحَلال آتش جهنم مال كسى است كه سوار بر حرام شود يعنى حرام را مركب خود قرار مىدهد تا بدين وسيله به اميال نفسانى خودش برسد و بهشت را به كسى مىدهند كه گاهى حلال را هم براى رضاى خدا ترك مى كند. روز بيستم ماه مبارك رمضان كه مولا على ٧ به شهادت نزديك شده بودند آن حضرت دستور دادند تا در آخرين لحظات عمر مباركشان اصحاب جمع شوند امام حسن ٧ درب خانه را باز گذاشت اصحاب و دوستان آقا آمدند خانه اميرالمومنين و دور بستر حضرت نشستند آقا فرمودند: وَاسْئَلُوني از من سئوال كنيد اما كوتاه بپرسيد تا شما را پاسخ دهم زيرا امام شما بى حال است صعصعة بن صوحان عذر خواهى كرد و پرسيد آيا شما افضليد يا حضرت آدم آيا شما افضليد يا نوح و ... حضرت امير فرمودند: چون شما سئوال كرديد و چاره اى جز پاسخ به آن ندارم مىگويم خدا براى آدم همه چيز را حلال كرد بجز گندمى كه او را از خوردن آن نهى كرد و حضرت آدم از همه چيز استفاده كرد ولى من با اين كه خدا همه چيز را برايم حلال كرده در دنيا فقط به خوردن نان جو اكتفا كردم.