ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ١٦ - ١ نعمت بودن امام (ع) از بُعد تكوينى

شكر نعمت امام‌

وحيد نورى‌

اين حديث متواتر را فراوان از حضرت رسول اكرم (ص) شنيده و نقل كرده‌ايم كه:

هر كس بميرد در حالى كه امام زمانش را نشناخته باشد به مرگ جاهليت از دنيا رفته است.

اما به گواهى تاريخ ١٤٠٠ ساله شيعه، اين حديث را درك نكرده، يا حداقل در ترتيب اثر به آن كوتاهى نموده‌ايم زيرا جمله مصائب اهل بيت (ع)، از ريسمان بسته شده بر دستان امام عدل (ع) تا حصر امام هادى و امام عسكرى (ع) و نهايتاً غيبت بيش از هزار ساله امام زمان (ع)؛ همه و همه بر كوتاهى مردم عصر امامت در معرفت و شناخت امام زمان خود گواهى مى‌دهند. آرى، حقيقت تلخ است اما گريز ناپذير.

بر ماست كه براى فردايى كه درباره اين چهارده نعمت الهى مورد سؤال قرار مى‌گيريم، تأملى نماييم‌[١] تا مصداق آيه شريفه:

أَ لَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ بَدَّلُوا نِعْمَتَ اللَّهِ كُفْراً.[٢]

آيا به كسانى كه [شكر] نعمت خدا را به كفر تبديل كردند ... ننگريستى؟

نباشيم.

اميرالمؤمنين (ع) در تفسير آيه فوق فرمودند:

آن نعمتى كه خداوند بر بندگانش ارزانى داشته، ما هستيم. و هر كس روز قيامت سعادتمند شود، منحصراً به وسيله ما سعادتمند مى‌گردد.[٣]

در اين مقال سعى مى‌شود در حد وسع و توان اندك خود به نعمت بودن اهل بيت (ع) از دو جنبه تكوينى و تشريعى اشاره نمائيم. اميد است كه اين قليل عبور توجه آن عزيز قرار گيرد.

١. نعمت بودن امام (ع) از بُعد تكوينى‌

امام (ع) نعمتى است كه هيچ گاه منقطع نمى‌شود. با اين تفاوت كه درك وجود ايشان گاه به صورت ظاهر، گاه مانند عصر غيبت همچون خورشيد در پشت ابر، از وجود او منتفع مى‌گرديم. خداوند متعال به اين مطلب توجه داده است: