حفظ و تقويت پيوند قلبى با امام عصر (ع) و تجديد دايمى عهد و پيمان با آن حضرت يكى از وظايف مهمى است كه هر شيعه منتظر در عصر غيبت بر عهده دارد. بدين معنا كه يك منتظر واقعى حضرت حجّت (ع) به رغم غيبت ظاهرى آن حجّت الهى هرگز نبايد احساس كند كه در جامعه رها و بى‌مسئوليت رها شده و هيچ تكليفى نسبت به امام و مقتداى خود ندارد.

اين موضوع در روايات بسيارى مورد تأكيد قرار گرفته كه از آن جمله روايتى است كه از امام محمّد باقر (ع) نقل شده است. آن حضرت در تفسير اين كلام خداى تعالى:

يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اصْبِرُوا وَ صابِرُوا وَ رابِطُوا وَ اتَّقُوا اللَّهَ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ؛[١]

اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد، شكيبا باشيد و ديگران را به شكيبايى فرا خوانيد و مراقب و مواظب باشيد و از خدا بترسيد، باشد كه رستگار شويد.

مى‌فرمايد:

بر انجام واجبات صبر كنيد و با دشمنانتان پايدارى كنيد، و پيوند خود را با امام منتظرتان مستحكم نماييد.[٢]

همچنين امام صادق (ع) در روايت ديگرى كه در تفسير آيه مزبور رسيده است، مى‌فرمايد:

بر واجبات صبر كنيد و يكديگر را بر مصايب به صبر واداريد و خود را بر پيوند با امامان (و يارى آنها) ملتزم سازيد.[٣]

اينكه مى‌بينيم در روايت‌هاى متعدّدى، امامان ما، شيعيان خود را به تجديد عهد و بيعت با امام زمان خود سفارش كرده و از آنها خواسته‌اند كه در آغاز هر روز و حتّى بعد از هر نماز واجب، دعاى عهد بخوانند، همه نشان از اهميت پيوند دايمى شيعيان با مقام عظماى ولايت و حجّت خدا دارد.

يكى از مشهورترين دعاهاى عهد، دعايى است كه مرحوم سيد بن طاووس آن را در كتاب ارزشمند مصباح‌الزائر به نقل از امام صادق (ع) روايت كرده و در ابتداى آن آمده است كه:

هر كس چهل روز اين دعا را بخواند از ياوران حضرت قائم (ع) خواهد بود و اگر پيش از ظهور آن حضرت بميرد، خداى تعالى او را زنده خواهد كرد، تا در ركاب آن جناب جهاد نمايد؛ و به شماره هر كلمه از آن هزار حسنه برايش نوشته مى‌شود، و هزار كار بد از او محو مى‌گردد.[٤]

حداقل كارى كه ما براى حفظ و تقويت پيوند قلبى خود با امام زمانمان مى‌توانيم انجام دهيم، خواندن همين دعاى عهد است. دعايى كه زمزمه آن در آغاز هر صبح‌گاه ما را از حال غفلت و بى‌خبرى خارج مى‌سازد و متوجه‌مان مى‌كند كه ما عهد و عقد و پيمانى از مولاى خود بر گردن داريم كه تا از عهده وفاى به آنها برنياييم نمى‌توانيم از خدا بخواهيم كه ما را از جمله انصار و اعوان آن حضرت قرار دهد.

پى‌نوشت‌ها:

[١]. سوره آل عمران (٣)، آيه ٢٠٠.

[٢]. نعمانى، محمّد بن ابراهيم، كتاب الغيبة، ص ١٩٩، همچنين ر. ك: حسينى بحرانى، سيّد هاشم، البرهان فى تفسير القرآن، ج ١، ص ٣٣٤، ح ٤.

[٣]. بحرانى، حسينى، سيّد هاشم، همان، ح ٢.

[٤]. ابن طاووس، على بن موسى، مصباح الزائر، ص ٤٥٥؛ مجلسى، محمدباقر، بحارالانوار، ج ١٠٢، ص ١١١.