دانشجوى ديگر، ميثم آقادادى اهل اصفهان، كه معارف اسلامى را در دانشگاه خوانده است، پاسخ درك ضرورت ظهور امام زمان (ع) را به سطح شناخت و عمل هر فردى مربوط دانست؛ بخوانيم:

مراتب احساس ضرورت براى ظهور امام زمان (ع) بستگى به ديندارى افراد دارد. بعضى افراد، تا اسم امام زمان (ع) برده مى‌شود، يادِ چراغانى كردن شبِ‌

نيمه شعبان و آش پختن مى‌افتند و ديگر بس؛ بعضى افراد، قوى‌تر، ياد مسجد جمكران مى‌افتند كه در سال مثلًا چند بار مى‌روند و بعضى افراد، بالاتر، ياد دعاى ندبه هر صبح آدينه و بعضى بالاتر، ياد دعاى عهد روزانه هر روز صبح و بعضى بالاتر .... پاسخ اين سؤال از ديد افراد در مقام نظر، ممكن است، بسيار نزديك به هم باشد مثلًا اقامه عدل توسط مردم و افزايش معنويت و ... ولى در واقع پاسخ اصلى اين سؤال به اعتقاد و عمل هر فرد بستگى دارد؛ لذا كسى كه رابطه زيادى با امام زمان (ع) دارد- البته نه اينكه لزوماً ايشان را ملاقات كرده باشد- نسبت به كسى كه سالى يك‌بار، اگر حالش را داشته باشد مثلًا كتابى هم در مورد حضرت مى‌خواند، احساس ضرورت بيشترى مى‌كند.

ميثم، پاسخ پرسش اول را مقدمه پاسخ پرسش دوم دانست و به ما گفت: توقعى كه امام زمان (ع) از فردى كه رابطه بيشترى با ايشان دارد، بيشتر از توقعى است كه از فردى دارند كه مثلًا هرچند سال يكبار خمس مال خود را حساب مى‌كند. ولى غير از اين معيار، به نظر من، معيار ديگرى هم وجود دارد و آن اينكه، امام زمان (ع) از هر كدام از ما شيعيان و مسلمانان انتظار دارند كه پيشرفت كنيم، و پيشرفت هم در گرو عمل به دستورات صحيح و رعايت تقواى الهى است. به عبارت ديگر اينكه در مسائل معنوى و علمى، به حداقل‌ها اكتفا نكنيم و در مرحله عمل نيز حداكثر توان خود را به‌كار ببريم. البته قبل از همه اين مطالب بايد نسبت به وظيفه خود معرفت كسب كنيم. براى نمونه: حضرت على (ع) مى‌فرمايد: مرا به وسيله ورع، اجتهاد، عفت و سداد يارى كنيد. ورع، مرحله‌اى بالاتر از تقوا؛ اجتهاد، حداكثر سعى و تلاش در انجام تكليف؛ عفت نيز لازمه ضرورى هر مسلمان؛ و سداد هم به معنى درستى ورزيدن است. به بيان ديگر ما هر كارى مى‌كنيم، اصلِ آن كار بايد درست و صحيح باشد نه دروغ و باطل. حال در مرحله اجرا، نيز بايد حداكثر تلاش خود را براى انجام تكليف انجام دهيم. و در اين بين مواظب باشيم عوامل بيرونى، پاهاى ما را نلغزاند و در درونمان هم عفت داشته باشيم.

احمد حبيب الهى‌يان، دانشجوى ديگرى بود كه سؤالاتمان را با او در ميان گذاشتيم.

انسان براى رسيدن به كمال و شكوفايى استعدادها و رسيدن به هدف خلقت خويش نيازمند راهنماست.

از طرف ديگر بنا به حكمت خداوند، زمين هيچ گاه از حجت‌هاى خداوند يعنى پيامبران و امامان و نائبان آنها خالى نمى‌شود. بعد از زمان پيامبر (ص) نيز وجود راهبرى كه انسان را در مسير پر پيچ و خم به مقصد برساند، ضرورى است چون اولًا انسان‌ها با عقل خود به تنهايى به كمال نمى‌رسند و ثانياً در صورت نبود هادى بر مردم عذرى خواهد بود و دليلى در پيشگاه خداوند مى‌آورند كه كسى ما را به حقايق آگاه نكرد به همين دليل ظهور امام زمان (ع) ضرورى است.

امام زمان (عج) در نامه‌اى به جمعى از شيعيان مى‌فرمايند: «از خدا بترسيد، تقوا پيشه كنيد و امر امامت را به ما وا گذريد. از راه راست منحرف نشويد و به سمت چپ و راست متمايل نگرديد و هدف و مقصود خود را محبت ما قرار دهيد و اين نصيحت من به خاطر محبت من به شماست زيرا اگر اين‌گونه نبود شما را نصيحت نمى‌كردم».

با توجه به سخن خود امام زمان (عج) بايد گفت كه در درجه اول مطلبى كه امام زمان (عج) از ما انتظار و توقع دادند اين است كه محبت ايشان را،

سر لوحه مسير خود گردانيم زيرا سرچشمه همه خوبى‌ها محبت امام است و آن چيزى جز پيروى از دستورات خداوند و دورى از گناهان نيست. از طرفى ديگر بايد گفت درخواست امام زمان (عج) از ما اين است كه تمام توان خويش را در جهت به دست آوردن، صفات نيكو به كار گيريم و در واقع ورع و تقوا را سر لوحه كارهاى خود قرار دهيم. همچنين انتظار امام زمان (ع) از ما اين است كه در قبال جامعه مسلمين و مسلمانان احساس مسئوليت كنيم و نسبت به رنج‌ها و دردها و كمبود و فقر مردم بى‌تفاوت نباشيم.