ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٢٩ - اولين خطبه
اولين خطبه
از امام باقر (ع) روايت شده كه آن حضرت فرمودند:
در روز اوّل ظهور، قائم ما در مكّه، در كنار بيتالله الحرام، در حالتى كه به كعبه تكيه داده است مردم جهان را مخاطب قرار داده، چنين مىفرمايد:
اى مردم! ما آل محمد- كه درود خداوند بر او و خاندانش باد- در درجه اوّل از خداوند بزرگ و در مرتبه دوم از بندگان خداوند كه جواب ما را مىدهند يارى مىطلبيم.
اى مردم! ما خاندان پيامبر شما هستيم و از هر كس به خداوند بزرگ و حبيبش، رسول خدا (ص)، سزاوارتريم.
اى مردم! هر كس در ارتباط با آدم با من مجادله كند، بداند من از او به آدم اولىترم و آنكه در رابطه با شخصيت نوح با من محاجّه كند، من بر او نسبت به نوح مقدّم هستم و هر كس بخواهد در ارتباط با ابراهيم با من مجادله كند، من از او نسبت به ابراهيم برترى دارم و اگر كسى بخواهد با شخصيت محمّد- كه درود خداوند بر او و خاندانش باد- با من محاجه كند، مسلّماً من نسبت به حضرت محمّد از او اولى هستم و هر كس كه بخواهد در ارتباط با بقيه انبيا و فرستادگان خداوند به محاجه با من برخيزد، من بر او نسبت به انبيا تقدم دارم. آيا خداوند در قرآن مجيدش نفرموده است:
«به درستى كه خداوند آدم، نوح، آلابراهيم و خاندان عمران را بر جهانيان اختيار فرموده و بعضى را بر برخى برترى داده است و البته خداوند شنوا و دانا است؟»[١].
پس اى مردم! من تنها باقيمانده از آدم و يگانه ذخيره نوح پيامبر و خلاصه و برگزيده از ابراهيم و از محمد هستم كه درود خداوند بر آن بزرگوار و خاندانش باد.
اى مردم! بدانيد آنكس كه بخواهد درباره قرآن با من مجادله نمايد من از همه اولى به قرآن خداوند هستم.
اى مردم! آگاه باشيد هر كس كه درباره سنّت رسول اكرم (ص) با من مجادله كند، من اولىتر از او هستم. پس شما را به خداوند سوگند مىدهم، هر كس كه امروز سخنان مرا مىشنود آن را به آنهايى كه در اينجا حاضر نيستند، برساند و شما را به حقّ خداوند و رسول او و آن حقّى كه من بر شما دارم سوگند مىدهم كه ما را در حقوقمان يارى نماييد و جلوى ظلم و ستمى را كه درباره ما روا داشتند بگيريد؛ چه آنكه حقوق ما را پنهان ساختند و درباره ما ظلم كردند و از وطنمان آواره نمودند و نسبت به ما نيرنگ روا داشتند و پيروان باطل بر ما افترا بستند. از خدا بترسيد، ما را تنها مگذاريد، بلكه يارى كنيد تا خداوند شما را نصرت عطا فرمايد.[٢]
پىنوشتها:
[١]. سوره آل عمران (٣)، آيات ٣٣- ٣٥.
[٢]. نعمانى، الغيبة، ب ١٤، ح ٦٧.